poniedziałek, 7 lipca 2014

Wendigo - opinia...



Tytuł: Wendigo
Autor: Graham Masterton
Wydawnictwo: Albatros
Rok wydania: 2007
Status: z biblioteki


Zawiodłam się. Bardzo się zawiodłam i do tego wynudziłam. W ogóle mnie nie zaciekawiła ta historia, jak się potoczy to wszystko i jak się skończy. Przewidywalne. Zero grozy. Żadna postać nie zrobiła na mnie wrażenia, za słabo wykreowane, wszyscy bohaterowie tacy nijacy i niewyróżniający się. Główna bohaterka mnie irytowała i w ogóle żadnych emocji nie okazywała, miałam wrażenie, że jest trochę egoistyczna i że nie ma uczuć, płytka, naiwna i głupia, zgrywająca supermenkę.Wszystkie przykre wydarzenia spływają po niej jak woda po kaczce, lekkie tylko zdziwienie "ooo coś się stało" i tyle. Nawet Wendigo taki mało straszny, ciapowaty, ciarki po ciele mi nie przeszły gdy się pokazywał. Zachowywał się bardziej jak pies ze wścieklizną niż demon. "Cujo" był bardziej przerażający. ;P
Wszystko na jedno kopyto, jak zwykle rozczłonkowane ciała, opisy niby miały wzbudzić szok a nie robiły na mnie wrażenia.
Cytat:
"Znaleźliśmy odcinek jelita cienkiego, około sześciu metrów, który zaczepił się o płot okalający podwórze. Prawdopodobnie naciągnął się po zaczepieniu i po prostu oderwał. Wisiał na huśtawce dziecięcej u sąsiadów".
Tyle zbędnych informacji na temat znalezionego fragmentu ciała jednej z ofiar. Relacja jak z wiadomości na temat zaginionych ludzi. I co miało tutaj zaszokować? sam fakt znalezienia jelita cienkiego, to że miał 6 metrów długości czy to że wisiał na huśtawce?
dalej:
"Jakieś siedem domów dalej na północ znaleźliśmy jeszcze kilka strzępów żołądka, część tchawicy i trochę tkanki tłuszczowej." Szoket! po prostu gały z orbit mi wyszły.
Takie opisy to trochę za mało jak dla mnie, bo po za tym Masterton nic więcej "strasznego" do książki nie wnosi, nie ma dreszczyku, nie ma tej tajemniczości, nie ma tego klimatu pomiędzy "masakrycznymi" opisami traktowania ofiar.
Masterton trzyma się ciągle jednego schematu, wszystkie książki, które do tej pory czytałam są podobne do siebie.
Jedyny plus tej książki to indiański klimat, który lubię, mało go było, ale był. I tylko ze względu na to dałam więcej punktów niż ta książka zasłużyła. Mocno naciągane.

Moja ocena: 4/10

poniedziałek, 30 czerwca 2014

Stosik biblioteczny...



Oto stosik książek przytaszczony z biblioteki:
od góry:

1. "Mroki dnia" - Barbara Erskine

2. "Hotel New Hampshire" - John Irving (druga próba, za pierwszym razem przerwałam, może tym razem wytrwam. Postanowiłam dać jeszcze jedną szansę tej książce).
3. "Sekretny język kwiatów" - Vanessa Diffenbaugh (już przeczytane)
4. "Wendigo" - Graham Masterton - bo czasem mam ochotę na horror
5. "W martwym śnie" - Greg Iles

Wszystko jest z mojej listy "chcę przeczytać", udało mi się wyhaczyć je w bibliotece więc nie muszę już ich kupować czy zdobywać w inny sposób.

Kolejne zakładki...

Zrobiłam sobie takie oto zakładeczki z tych oto.. hmmm.. eee.. czegoś :) tzn. karteczki z kinder niespodzianki i okładki z zeszytu, na którym widniał kotek. Zeszyt musiałam wyrzucić już, ale szkoda mi było tego kotka. To jedno wiem, że jest duże, mogłam zrobić mniejsze, ale nie chciałam mu przyciąć łapki, a ja kocham kotki więc nie mogłam tak po prostu wyrzucić tej okładki. Mam też mniejszą wersję tego dużego kota, która znajdowała się na tylnej okładce zeszytu :) tak wiem, jestem nienormalna, ale dobrze mi z tym. Przepraszam za jakość zdjęcia, robione telefonem.

Półeczka...

Z nudów zmieniłam układ książek na jednej z dolnych półek mojej szafo-biblioteczki:

Muzyka...

Ważną rolę w moim życiu, obok książek i mojego faceta, odgrywa również muzyka. Muzyka to była moja pierwsza miłość, narodziła się wcześniej niż miłość do literatury. Przez lata poszukiwałam swoich rytmów i dźwięków aż w końcu znalazłam to co pokochałam całym sercem i słucham na co dzień. Moja wędrówka poprzez różne gatunki była długa, z przystankami aż w końcu zawitałam do konkretnego przystanku. I tak wędrowałam od Just 5, Backstreet Boys i Britney Spears aż zatrzymałam się w porcie zwanym.... Nightwish! a to wszystko przez mojego brata! Jak byłam dzieckiem ciągle z jego pokoju słyszałam muzykę tego zespołu aż po prostu chyba z przyzwyczajenia sama zaczęłam słuchać. Brata podpytałam o zespół, zaczęłam ściągać muzykę, interesować się, zbierać wycinki z gazet, szukałam informacji w necie.. pokochałam ten zespół, który otworzył mi drzwi na Metal Symfoniczny. Słucham tego zespołu właściwie od początku ich istnienia, aż do teraz (będzie już jakieś 15 lat). Tarja Turunen to moja idolka. Potem były kolejne zespoły takie jak Within Temptation, który moim zdaniem raz miewa się lepiej raz gorzej, zboczył ostatnio z kursu i powiewa ciut komercją, ale i tak lepsza taka komercja niż komercja w wydaniu Biebera! Epica, Rhapsody of Fire itd. Lubię mroczne klimaty, rock, mocne brzmienia, kobiecy wokal lub męski, ale męski a nie jakiś ciapołowaty czy też growl.. nie trawie growlu. tzn. jak są wstawki to zniosę, nie jest źle, ale nie lubię zespołów gdzie pod muzykę jest tylko GROWL! aż mi się nie dobrze robi jak to słyszę. Ja wolę słyszeć śpiewany tekst, rozkoszować się piękną muzyką i pięknym wokalem. Czego jeszcze słucham? Evanescence (tak wiem, że kicha straszna, ale podoba mi się, lubię też to co kiczowate i tandetne, bo ma swój urok, a ktoś ich słuchać musi xD) Linkin Park (aczkolwiek wolę ich w starym wydaniu), The Rasmus, Lacuna Coil.
Przez anime zaczęłam też słuchać muzyki japońskiej, ale ograniczałam się do openingów i endingów z danego anime, dopiero mój facet na kierunkował mnie na odpowiednie i konkretne zespoły i tak, tym sposobem pokochałam zespół Orange Range czy X-Japan i w taki oto też sposób muzyka Azjatycka (nie tylko z Japonii) zagościła w moim sercu, głowie, duszy i w uszach :)
Lubię Metalicę, Guns 'n' roses, Michaela Jacksona, Scorpions itp. z Polskich wykonawców cenię sobie Closterkeller i Artrosis.
Miałam chwilową słabość do Ich Troje (każdy chyba miał) nie byli aż tacy źli, są gorsze zespoły, ale mi przeszło i już ich nie słucham. Zdarza się. Nie lubię "miauczenia" zamiast wokalu, jak to teraz ostatnio w modzie jest. Wszystko na jedno kopyto, artyści się nie wyróżniają i ciężko po głosie rozpoznać do kogo należy, bo wszyscy podobnie śpiewają. Nie raz ciężko odróżnić czy to facet czy baba. Wolę normalne i czyste wokale, konkrety i oryginalne, tak, że jak ktoś zaśpiewa będę wiedziała czy to Chester czy Amy Lee :) wokal powinien być wizytówką dla wokalisty, coś co go wyróżnia z pośród innych również dobrze śpiewających, ale żeby miał niepowtarzalny głos. Nie lubię smętów ani sylabizowania przy śpiewaniu i jakieś "ela ela lala y y y".

Orange Range - Orange Range lubię, bo to takie proste, świetne, skoczne, zabawne, wesołe no i azjatyckie! i zwyczajne, bez piór w dupach itd. mają fajną i wesołą muzykę. Słucham bo lubię, i ja się nie wstydzę tego, że ich słucham. A są znacznie gorsze zespoły i "artyści" od nich A teksty piosenek mają bardzo poetyckie wbrew pozorom, opowiadają o ważnych dla nich rzeczach, o życiu, o kulturze Japonii, o postrzeganiu świata ich oczami, śpiewają dla przyjaciół. Oni w piosenkach przede wszystkim dziękują rodzicom za życie i nauczycielom za naukę, przyjaciołom, że mogą na nich liczyć, dziękują za pomoc, są wdzięczni że żyją.. ilu dzisiejszych "artystów" w ogóle by pomyślało żeby oddać hołd rodzicom, przyjaciołom i szkole?
Każdy o dupach i cyckach śpiewa.. albo jeszcze lepiej.. zamiast normalnego tekstu każdy musi swój pseudonim artystyczny po milion razy do "muzyki" powtórzyć, albo cały tekst opiera się na jakichś dziwnych godowych okrzykach typu "oł oł" "joł joł" "ah ah" itd. jakby orgazmy przeżywali.

Lubię sobie czasem coś posłuchać jak każdy, rzadko słucham muzyki czytając książki, ale zdarza się, że łączę ze sobą te dwie moje miłości. Cenię sobie magię, mrok, wesołość, wszelkiego rodzaju dziwności, tandety też :) mam słabość do tandet, nie wiem czemu.. są po prostu urocze :) Taka już jestem pokręcona, mam pokręcony gust i co za tym idzie? wszystko co mnie otacza musi być pokręcone. :)

Ufff skończyłam! :)