Szarość dnia za oknem. Mżawka mży, herbata paruje, kapcie w kotki na stopach mam, jem banana, jest 7:30 i słucham muzyki.
Za jakiś czas wyjdę z domu na tę ponurość marcową.
Pójdę tam gdzie mnie nogi poniosą, przed siebie, w świat w głąb dżungli betonowej.
Może spotkam po drodze Panią Kotkę którą przywitam, a Pan Gołąb jak zwykle ze swojej gałęzi, będzie się na mnie gapił przekrzywiwszy główkę w bok.
Moją głowę zaprzątają myśli o sensie życia, książkach i mym mężczyźnie, z którym mam randkę dziś wieczorem. A potem? kocyk, seanse filmowe, trochę lektury i spać.
Szary, ale pogodny dzień. Pogodny, bo mam dobry humor i żadna mgła ani mżawka mnie nie powstrzyma.
Pogodność naszych dni nie zależy tylko od pogody,ale również od naszego humoru, chęci i nastawienia. :)
Szarość dnia, a mnie uśmiech z twarzy nie schodzi. :)
Życzę wszystkim miłego i pogodnego dnia. :)
Pozdrawiam
Elilaya :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Przemyślenia Elilayi. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Przemyślenia Elilayi. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 3 marca 2016
niedziela, 28 lutego 2016
To kolejna niedziela, a ja mam grube skarpety na stopach.
To kolejna niedziela, dzisiaj się rozleniwiłam.
Dziś jest niedziela, kolejna niedziela w tym miesiącu, roku, wieku, która przejdzie do historii czy tego chce czy nie.
Siedzę sobie na moim krzesełku do robienia brzuszków i zamiast robić te brzuszki, to staram się utrzymywać równowagę by móc napisać ten post. Piję sobie herbatkę, zdecydowanie przesłodziłam, ale nie chce mi się wylewać i robić świeżej, więc cóż robić? Cieszę się z tego co mam i piję krzywiąc się z każdym łykiem.
niedziela, 29 listopada 2015
Radość, radość i... smutek.
Cześć :)
Witam Was w ten deszczowy aczkolwiek piękny, listopadowy dzień.
Jesień za oknem hula w najlepsze, raz zimno, raz ciepło, raz wieje, raz leje a raz świeci słońce, pogoda ma zmienne nastroje tak jak zmieniają się humory ludzi. Wszystko na świecie ma swój humor.
Klimacik jesienny, cudowny aż ma się ochotę cały dzień siedzieć z książką w ręku, na foteliku, przy okienku, wsłuchać się w muzykę jaka gra na dworze i czytać w rytm kropel deszczu spadających z chmur by za chwilę rozbić się i powierzchnię.
A wieczorem wtulić się w kocyk, z herbatką czy kakałkiem w ręku i zaczytywać się. To jest to co lubię najbardziej.
Wszystko niestety przemija... i listopad się kończy by ustąpić miejsca grudniowi.
niedziela, 1 listopada 2015
Rodzinna Tradycja...
Cześć!
Dziś 1 listopada, Dzień Wszystkich Świętych. Dzień w którym chodzimy na cmentarze, zapalamy znicze, odwiedzamy zmarłych.
Każdy ten dzień spędza po swojemu wedle uznania, poglądów i wiary.
Ale czy macie jakieś rodzinne tradycje związane z tym dniem?
Dziś 1 listopada, Dzień Wszystkich Świętych. Dzień w którym chodzimy na cmentarze, zapalamy znicze, odwiedzamy zmarłych.
Każdy ten dzień spędza po swojemu wedle uznania, poglądów i wiary.
Ale czy macie jakieś rodzinne tradycje związane z tym dniem?
czwartek, 29 października 2015
Moja kariera krawcowej...
Cześć!
Właśnie dziś ukończyłam półtora miesięczne szkolenie krawcowa-szwaczka i zdobyłam certyfikat.... a jak do tego doszło?
Właśnie dziś ukończyłam półtora miesięczne szkolenie krawcowa-szwaczka i zdobyłam certyfikat.... a jak do tego doszło?
poniedziałek, 26 października 2015
Seriale, seriale, seriale...
Cześć :)
Dzisiaj, wieczorkiem zasiadam zmęczona po pracy, nic mi się nie chce. Powinnam napisać post, ale mi się nie chce o niczym konkretnym pisać, ale coś trzeba bo tak pusto i łyso i dawno nic nie było tutaj... więc.. napiszę post o serialach które oglądam aktualnie i o tych które oglądałam kiedykolwiek. Tak, tak.. post z cyklu "conieco o moim guście, byleby coś było, tak na odczepnego."
Ja jednak nie jestem aż taką wielką fanką seriali, ciężko mi się wciągnąć, dla mnie seriale trwają za długo, ja wolę konkrety i po prostu seriale raczej mnie nudzą i aby czekam kiedy się skończy. Dlatego też, jak już coś oglądam to znaczy, że na prawdę mnie wciągnęło.
Dzisiaj, wieczorkiem zasiadam zmęczona po pracy, nic mi się nie chce. Powinnam napisać post, ale mi się nie chce o niczym konkretnym pisać, ale coś trzeba bo tak pusto i łyso i dawno nic nie było tutaj... więc.. napiszę post o serialach które oglądam aktualnie i o tych które oglądałam kiedykolwiek. Tak, tak.. post z cyklu "conieco o moim guście, byleby coś było, tak na odczepnego."
Ja jednak nie jestem aż taką wielką fanką seriali, ciężko mi się wciągnąć, dla mnie seriale trwają za długo, ja wolę konkrety i po prostu seriale raczej mnie nudzą i aby czekam kiedy się skończy. Dlatego też, jak już coś oglądam to znaczy, że na prawdę mnie wciągnęło.
czwartek, 8 października 2015
Kawa, kawka, kawusia, kaweczka...
Kawo..
Ty jesteś jak szatan
Ciemna, czarna i gorzka
Taka aromatyczna,
Taka smaczna,
Jesteś uzależniająca.
Twój Zapach pobudza zmysły,
A gdy Cię spróbuję budzisz mnie do życia
Kusisz,
Jesteś jak moja druga krew
Kawo
Potrzebuję Cię jak powietrza
O Kawo, bez Ciebie żyć nie mogę,
O kawo Ty moja,
Rozpieszczasz moje podniebienie
O Kawo ma
Czemu jest ciebie tak mało?
Mogę Cię pić, kosztować, delektować się...
Oddam ostatnie kalosze by móc spędzać z Tobą upojne minuty, sekundy...
Tytuł: Oda do kawy
Autor: Elilaya
Komentarz: Wymyślone na poczekaniu... (to żeś się popisała poezją)
Nie lubię kawy!
Tak, nie lubię kawy.
Ty jesteś jak szatan
Ciemna, czarna i gorzka
Taka aromatyczna,
Taka smaczna,
Jesteś uzależniająca.
Twój Zapach pobudza zmysły,
A gdy Cię spróbuję budzisz mnie do życia
Kusisz,
Jesteś jak moja druga krew
Kawo
Potrzebuję Cię jak powietrza
O Kawo, bez Ciebie żyć nie mogę,
O kawo Ty moja,
Rozpieszczasz moje podniebienie
O Kawo ma
Czemu jest ciebie tak mało?
Mogę Cię pić, kosztować, delektować się...
Oddam ostatnie kalosze by móc spędzać z Tobą upojne minuty, sekundy...
Tytuł: Oda do kawy
Autor: Elilaya
Komentarz: Wymyślone na poczekaniu... (to żeś się popisała poezją)
Nie lubię kawy!
Tak, nie lubię kawy.
czwartek, 3 września 2015
Blog? a po co mi to?
Książki, opowieści towarzyszą mi przez całe życie odkąd moja mama czytała mi bajki na dobranoc, opowiadała baśnie czy śpiewała kołysanki. Nie pamiętam wszystkich swoich książeczek, ale zapadła mi w pamięć opowiastka o małym kotku "Tyci tyci malusieńki" w twardej oprawie, rozkładana jak harmonijka z mnóstwem obrazków. Potem były baśnie Andersena i Braci Grimm, wiersze Brzechwy. Książki otaczały mnie zawsze, ze wszystkich stron i traktowałam je jak coś oczywistego i normalnego.
Nie było dnia bym nie spędziła go z jakąś książeczką w ręku i tak jest do dzisiaj. Zawsze znajdywałam czas na czytanie chociażby kilku stron. Czytam codziennie i dla mnie dzień bez czytania jest dniem straconym. Książki to moja pasja, hobby, rozrywka, uzależnienie...w końcu każdy jakieś ma, a to przynajmniej jest pożyteczne i przyjemne zarazem.
Jednak w szkole nie lubiłam czytać lektur, tzn. w podstawówce owszem lubiłam, chyba każda przypadła mi do gustu i chętnie brałam udział w dyskusjach na lekcjach. Niestety w gimnazjum aż do końca szkoły średniej nie mogłam się zmusić do sięgnięcia po lektury, czytałam tylko te które mnie zaciekawiły, reszty nie tykałam wolałam czytać swoje, które sama wybrałam z biblioteki. Nie lubiłam gdy nauczyciele zmuszali do czytania tego czego nie chciałam czytać i co mnie kompletnie nie interesowało.
Zawsze cieszyłam się kiedy mogłam pójść, czy to sama czy z koleżankami, do biblioteki. To był i jest dla mnie prawdziwy raj zaraz obok księgarni. Kocham książki, kolekcjonuję je i traktuję jak skarby.
Szybkie czytanie:
Podziwiałam ludzi którzy szybko czytają, choć sama czytam w miarę szybko, to zawsze chciałam się nauczyć czytać szybciej. Jednak z czasem uznałam, że na co mi to? nie chcę przecież w ten sposób traktować książek, nie chcę ich po prostu zaliczać, odhaczać jako przeczytane i tyle. Nie, ja chcę z książką spędzać miły czas i nie obchodzi mnie ile mi to zajmie. Nie chcę za szybko uciekać ze świata, który sobie wybrałam. Nie traktuję książek jak przelotnych znajomości a raczej jak przyjaciół. Chcę rozkoszować się w pełni lekturą. Nie lubię nabijać liczników, mimo, że czytam bardzo dużo. To nie wyścig, to nie przechwałki i nie biorę w tym udziału. Nie mam poczucia straconego czasu. Czytam dla przyjemności, dla siebie a nie żeby inni mnie podziwiali (bądź nie), że tak dużo czy szybko czytam. Nie liczę stron, bo szczęśliwi czasu nie liczą.
Nawet z gniotu staram się wyciągać coś pozytywnego:
Sięgam po różne książki. Ambitne, mniej ambitne. Horrory, klasyka, fantastyka, historia, romanse, obyczajówki. Uważam, że każda książka została napisana "po coś". Jedne lepiej drugie gorzej (czasami też tłumaczenie wiele daje bądź nie daje), ale każda książka coś przekazuje, w każdej znajdzie się chociaż jeden trafny cytat. Zdaję sobie sprawę po jakie książki sięgam, czytam opinie i albo się zgadzam z tymi negatywnymi albo z pozytywnymi, jednak w każdej staram się znaleźć coś dobrego, coś pozytywnego, z każdej wyciągam ile się da. Jeśli nie jest zbyt mądra (bądź jest za taką uważana) to przynajmniej staram się chociaż dobrze bawić, a lubię się śmiać, lubię gdy książka chociaż humor mi poprawi, zapewni rozrywkę i nie mam wtedy poczucia straconego czasu. To tak jakbym poszła na tandetną imprezę w kiepskim nastroju, ale zjawi się ktoś kto mnie rozbawi na chwilę, że poczuję się wyluzowana mimo, że już nigdy tej osoby mogę nie spotkać. Po prostu się bawię, korzystam z tego co mam, nie wybrzydzam tylko się cieszę.
Opinie do książek:
Trafiłam parę lat temu na portal lubimy czytać. Od razu pokochałam tę stronkę, że mogę skatalogować swoje książki, wyrazić opinię, podyskutować. Cieszyłam się, że znalazłam swoje miejsce i ludzi którzy również kochają czytać. I przez długi czas ograniczałam się do wyrażania opinii na tym portalu. Uznałam po jakimś czasie, że to za mało. Chciałabym mieć swoją stronkę, bloga gdzie mogłabym wyrażać swój entuzjazm i emocje poprzez wyrażanie opinii. Tylko czy blog o książkach się opłaca?
Więc założyłam bloga:
Ponad rok temu założyłam bloga, nie wiem po co. Przecież jest tyle blogerów, vlogerów którzy są znacznie lepsi w wyrażaniu opinii/recenzji. Są popularniejsi, więc po co kolejna blogerka? Jak mam się przebić?
Często z tego powodu właśnie mam poczucie zawodu, poczucie, że się do tego nie nadaję jestem kompletnym amatorem, nie piszę nawet recenzji tylko opinie, bo mi łatwiej i wygodniej, piszę w sposób luźny. Czasami się zniechęcam, wiele razy myślałam nad porzuceniem bloga, skasowaniem, nad ucieczką, ale w sumie po co?
Choć nie piszę profesjonalnych recenzji, nie znaczy że nie mogę wyrażać swoich opinii, może nie jestem zbyt oryginalna, ale chcę bardziej wyrażać emocje jakie mną zawładnęły niż streszczać fabułę. Cieszę się, że mam swoich czytelników, tych nielicznych, ale jakże cennych, dzięki którym jakoś w internecie istnieję. Mam mimo wszystko dla kogo pisać.
Czy czytam opinie lub oglądam booktuberów?
Tak, ale czytam opinie bądź oglądam jak już jakąś książkę przeczytałam (unikam spoilerów wtedy) bądź nie zamierzam jakiejś czytać a z ciekawości chcę poznać opinię innych. Nie zawszę komentuję, głównie z lenistwa albo nie wiem co powiedzieć po prostu. Jednak lubię czytać czy słuchać recenzji. Podziwiam ich a pracę, za to ile muszą czasu poświęcać żeby zachęcić do odwiedzania ich blogów czy kanałów. Jak dzielą się swoją pasją, do tego zachęcają do czytania i że mają swoje pomysły. Inspirują mnie, jednak nie chcę nikogo naśladować. Ja mam parę pomysłów na bloga, ale czy kogoś tym przyciągnę? Poza tym nie chcę po kimś powtarzać jeśli by się okazało, że ktoś już coś takiego wymyślił, nie chcę żeby ktoś mnie potem oskarżał o plagiaty czy coś. Dlatego mam taki sobie o prosty bloczeg na luzie. A wzorem dla mnie do prowadzenia bloga jest Kominek (nie tylko on, ale głównie on). Choć wiem, że mogę nigdy nie osiągnąć takich poziomów jak Ci znani blogerzy albo będzie to baaardzo pracochłonne to się nie poddam. Czasem się zniechęcam, ale się nie poddaję. Ewentualnie będę jedną z wielu, też dobrze :)
Polecanie książek:
Przyznam szczerze, że nie lubię tego robić. Za każdym razem gdy piszę opinię i mam ją zakończyć tym czy polecam czy nie, to mam dylemat. Z jednej strony jak mi się jakaś książka spodoba chcę się podzielić z nią z całym światem, chcę żeby wszyscy ją przeczytali i zobaczyli jaka jest świetna, fajna, zabawna itd.(to naturalne), ale w sumie po co?
Tak samo na odwrót, coś mi się nie podoba to wolałabym żeby inni też po to nie sięgali, bo strata czasu itd. tylko po co mam komuś mówić co ma czytać a co nie i co ma robić ze swoim czasem?
Mogę zasugerować, ale nie chcę żeby ktoś zachęcony opinią przeczytał książkę i mu się nie spodobała żeby miał potem do mnie pretensje, że stracił czas, bo ja powiedziałam, że książka godna polecenia. Na odwrót jest lepiej, gdy ktoś sięgnie po książkę, mimo, że ktoś powiedział, że jest kiepska a jednak temu komuś się spodoba, to ja się cieszę, że znalazł w niej coś co przypadło mu to gustu, że dostrzegł coś czego ja albo ktoś inny nie dostrzegł. Nie musicie wcale mnie, (ani nikogo innego) słuchać. Możecie się ze mną zgadzać lub nie. To zawsze jest Wasz wybór po jakie tytuły sięgacie i nikomu nic do tego.
Ja się nie wstydzę tego co czytam i co mi się podoba, nawet jeśli spodobała mi się książka tandetna, uważana przez wszystkich za gniot, to ma prawo mi się podobać i będę o tym otwarcie mówić nie wstydząc się tego. No bo co mi możecie za to zrobić? :)
Stworzyłam swój mały kącik do wyrażania emocji, mam gdzie pisać i dobrze mi z tym.. więc tak, prowadzenie bloga się opłaca.
Pozdrawiam
Elilaya :)
środa, 12 sierpnia 2015
Mój sen o książkach...
Miałam ostatnio piękny sen, piękny z punktu widzenia mola książkowego takiego jak ja.
Jak co wieczór, kiedy jest pora na sen, kładę się spać i powoli zasypiam odpływając do świata marzeń sennych. Za wiele nie pamiętam co mi się śniło, ale pamiętam fragment gdzie śniłam o książkach.
U nas w mieście co roku w czerwcu organizowane są dni naszego miasta i organizowany jest festyn, który trwa 3 dni. No i coś takiego właśnie mi się śniło, z tymże biblioteka publiczna do której chodzę, zorganizowała kiermasz książek. Ustawili na rynku kosze (takie jak są w Matrasie) z używanymi książkami, których chcą się pozbyć z biblioteki i był one rozdawane za darmo, każdy mógł sobie podejść i wziąć co chce. Oprócz tego dwa sklepy na rynku na czas Dni Miasta zorganizowała 3-dniową księgarnię tzn. zmieniły swój codzienny asortyment na nowe tytuły książek, które biblioteka zakupiła i tam tytuły kosztowały 1 gr.
I to tam właśnie przez cały mój sen chodziłam od półki do półki, od stosu do stosu i przebierałam w tytułach, przed oczami miałam wszystkie tytuły, które chcę przeczytać i po prostu je brałam do koszyka.
I pomimo, że gdy się już budziłam i wyrywałam ze snu i już docierała do mnie świadomość, że to niestety nie jest rzeczywistość, nie chciałam wychodzić z tego marzenia, chciałam dokończyć zakupy i poprzeglądać jeszcze regały mimo iż za moment to wszystko rozpłynie się w powietrzu, a ja wstanę i za jakiś czas zapomnę o śnie.
Postanowiłam do tego nie dopuścić i opowiedzieć o nim w poście zanim uleci mi z głowy, bo to piękny sen, sen mola książkowego i dla mnie jest warty zapamiętania.
Szkoda, że to tylko sen...
To tyle.
Pozdrawiam
Elilaya :)
czwartek, 6 sierpnia 2015
Niepoważna sytuacja na fincie cz.2...
Dzień dobry :)
Jakiś czas temu umieściłam post o pewnym użytkowniku i jego niepoważnym, w stosunku do mnie, zachowaniu na Fincie.pl.
Dziś oto dostałam od niego kolejną wiadomość, ale już nie na Fincie, bo jest u mnie na czarnej liście (ja u niego też) i nie możemy sobie pisać wiadomości prywatnych, ale może na innych portalach, więc napisał do mnie na Lubimy Czytać, cytuję:
"Jeśli nie przestaniesz dodawać moich ksiazek do obserwowanych na fincie to zgłoszę Cię do administracji za utrudnianie mojej działalności na tamtym portalu.
Nie bez przyczyny wyladowałas na czarnej liście.
Tu też"
Czy ten człowiek jest normalny?
Każdy ma prawo na fincie obserwować przedmioty i nie od niego to zależy kto będzie je obserwować, skoro wystawia to niech się z tym liczy. Po drugie, nie przyszło kolesiowi do głowy, że może chciałam coś pobrać? takim zachowaniem traci potencjalnego klienta i szansę na punkty.. nie chce to nie. Trudno. Kupię sobie na Allegro albo od innego użytkownika.
Po trzecie, niby jaki to powód, że jestem na czarnej liście? bo nie chciałam kupić punktów? To na prawdę jest śmieszne.
Ręce opadają jacy ludzie po ulicy chodzą.
Zgłosiłam to do Administracji, nie wiem czy coś z tym zrobią, ale zgłosiłam dla spokoju swojego sumienia. Bo ja nic nie zrobiłam.
Boże, co za plebs!
Pozdrawiam
Elilaya :)
Jakiś czas temu umieściłam post o pewnym użytkowniku i jego niepoważnym, w stosunku do mnie, zachowaniu na Fincie.pl.
Dziś oto dostałam od niego kolejną wiadomość, ale już nie na Fincie, bo jest u mnie na czarnej liście (ja u niego też) i nie możemy sobie pisać wiadomości prywatnych, ale może na innych portalach, więc napisał do mnie na Lubimy Czytać, cytuję:
"Jeśli nie przestaniesz dodawać moich ksiazek do obserwowanych na fincie to zgłoszę Cię do administracji za utrudnianie mojej działalności na tamtym portalu.
Nie bez przyczyny wyladowałas na czarnej liście.
Tu też"
Czy ten człowiek jest normalny?
Każdy ma prawo na fincie obserwować przedmioty i nie od niego to zależy kto będzie je obserwować, skoro wystawia to niech się z tym liczy. Po drugie, nie przyszło kolesiowi do głowy, że może chciałam coś pobrać? takim zachowaniem traci potencjalnego klienta i szansę na punkty.. nie chce to nie. Trudno. Kupię sobie na Allegro albo od innego użytkownika.
Po trzecie, niby jaki to powód, że jestem na czarnej liście? bo nie chciałam kupić punktów? To na prawdę jest śmieszne.
Ręce opadają jacy ludzie po ulicy chodzą.
Zgłosiłam to do Administracji, nie wiem czy coś z tym zrobią, ale zgłosiłam dla spokoju swojego sumienia. Bo ja nic nie zrobiłam.
Boże, co za plebs!
Pozdrawiam
Elilaya :)
piątek, 10 lipca 2015
Niepoważna sytuacja na Fincie...
Cześć!
W dzisiejszym poście chciałam opisać niepoważną sytuację, dość zabawną anegdotkę, która mnie dzisiaj spotkała na portalu wymiankowym Finta.pl
Ale najpierw powiem Co to jest finta?
Ci co wiedzą o co chodzi, nie muszą tego czytać i mogą przejść do następnego akapitu:)
Jak niektórzy wiedzą, bo nie raz o tym wspominałam, korzystam z portalu Finta.pl.
Dla tych którzy nie wiedzą co to finta jest już śpieszę wyjaśniać, to taka stronka, portal wymiankowy, gdzie walutą są punkty. Punkty zdobywa się albo za wystawione przedmioty albo można je sobie kupić i pobierać za te punkty przedmioty. Wystawiać można wszystko i użytkownik sam ustala za jaką ilość punków wystawia przedmioty. Można negocjować itd. po pobraniu przez innego użytkownika przedmiotu i po zaznaczeniu, że odebrał przesyłkę punkty zostają przelane na konto wystawiającego i potem za te punkty może sobie coś "kupić" i tak dalej. Proste? proste :)
Ale wróćmy to meritum sprawy.
Otóż, wchodzę sobie jak co dzień na stronkę, żeby popatrzeć czy coś nowego się pokazało i patrzę, że dostałam wiadomość od jakiegoś obcego użytkownika (chyba nowego sądząc po ilości transakcji).
Spodziewałam się, że będzie to albo jakieś zapytanie o któryś z moich przedmiotów albo propozycja wymiany czy obniżki punktów, jakiś rabat czy kusząca propozycja.. i owszem dostałam propozycję, ale nie taką jakiej się spodziewałam, a mianowicie dostałam zapytanie cytuję:
"Witam
Potrzebuje punktów na zakupy,a nie mam konta bankowego.Mogłbyś mi coś przesłać?
W zamian mogę Ci coś kupić sms-em mam do wykorzystania 40 zł."
To jakaś kpina, żart czy co?
Zaśmiałam się i chciałam olać, w ogóle nie odpisywać, ale coś mnie podkusiło i odpisałam, że nie.
Może to nic takiego, ale bez przesady. Jak chce punkty to niech sobie sam kupi albo czeka cierpliwie aż ktoś coś od niego pobierze, ale się przy tym może sporo naczekać sądząc po cenach przedmiotów, które niestety są zawyżone, a można gdzie indziej zdobyć je za grosze, np. dwa tomy "Sagi o Ludziach Lodu" za 300 pkt? ja całe 47 tomów kupiłam za 130 zł razem z wysyłką na Allegro, pojedyncze tomy za 1zł można zdobyć a ten za 30 zł wystawił dwa tomy (300 pkt to równowartość 30 zł, kto siedzi na fincie ten wie o co chodzi)... pff. Nawet chciałam mu zasugerować żeby obniżył ciut punkty, tak z życzliwości i dobrego serca, dobrze poradzić, żeby miał klientów albo przynajmniej zainteresowanych, ale cóż.. nie zdołałam wysłać drugiej odpowiedzi, ponieważ obraził się majestat na moją odmowę, mimo iż grzecznie odmówiłam i dodał mnie na czarną listę, lol! Jakie to dziecinne i śmieszne, dodam, że to osobnik płci męskiej i sądząc po nicku jest osobą dorosłą, a jednak te wiadomości sugerują coś innego (być może liczba w nicku to jednak przypadkowa liczba) a narzekają na zachowania kobiet.
Mam prawo odmówić i chciałam dobrze, ale cóż nie moja sprawa, niech robi jak chce, pewnie prędzej czy później ktoś coś od niego weźmie... mniejsza oto.
Ale mimo wszystko co to ma być? nie znam typa, nie ufam więc logiczne, że nie będę komuś obcemu punktów kupowała wszystko jedno czy za darmo czy nie, a szczególnie w tym przypadku, bo co on niby chce zdziałać tym smsem? to ma być kusząca propozycja? z resztą, jaką mam pewność czy to nie oszust? żenada, pisać do obcych ludzi i żebrać o punkty... wstyd.
Toż to po prostu zabawny skandal, biedną kobietę tak potraktować :) ten osobnik nie ma w sobie ani odrobiny dżentelmena i jak tu żyć?
Hahaha :)
Pozdrawiam
Wasza Księżniczka Elilaya ;)
PS. ogólnie miałam jeszcze jedną sytuację na fincie parę miesięcy temu, ale mniej przyjemną od tej, może kiedyś o tym opowiem.
W dzisiejszym poście chciałam opisać niepoważną sytuację, dość zabawną anegdotkę, która mnie dzisiaj spotkała na portalu wymiankowym Finta.pl
Ale najpierw powiem Co to jest finta?
Ci co wiedzą o co chodzi, nie muszą tego czytać i mogą przejść do następnego akapitu:)
Jak niektórzy wiedzą, bo nie raz o tym wspominałam, korzystam z portalu Finta.pl.
Dla tych którzy nie wiedzą co to finta jest już śpieszę wyjaśniać, to taka stronka, portal wymiankowy, gdzie walutą są punkty. Punkty zdobywa się albo za wystawione przedmioty albo można je sobie kupić i pobierać za te punkty przedmioty. Wystawiać można wszystko i użytkownik sam ustala za jaką ilość punków wystawia przedmioty. Można negocjować itd. po pobraniu przez innego użytkownika przedmiotu i po zaznaczeniu, że odebrał przesyłkę punkty zostają przelane na konto wystawiającego i potem za te punkty może sobie coś "kupić" i tak dalej. Proste? proste :)
Ale wróćmy to meritum sprawy.
Otóż, wchodzę sobie jak co dzień na stronkę, żeby popatrzeć czy coś nowego się pokazało i patrzę, że dostałam wiadomość od jakiegoś obcego użytkownika (chyba nowego sądząc po ilości transakcji).
Spodziewałam się, że będzie to albo jakieś zapytanie o któryś z moich przedmiotów albo propozycja wymiany czy obniżki punktów, jakiś rabat czy kusząca propozycja.. i owszem dostałam propozycję, ale nie taką jakiej się spodziewałam, a mianowicie dostałam zapytanie cytuję:
"Witam
Potrzebuje punktów na zakupy,a nie mam konta bankowego.Mogłbyś mi coś przesłać?
W zamian mogę Ci coś kupić sms-em mam do wykorzystania 40 zł."
To jakaś kpina, żart czy co?
Zaśmiałam się i chciałam olać, w ogóle nie odpisywać, ale coś mnie podkusiło i odpisałam, że nie.
Może to nic takiego, ale bez przesady. Jak chce punkty to niech sobie sam kupi albo czeka cierpliwie aż ktoś coś od niego pobierze, ale się przy tym może sporo naczekać sądząc po cenach przedmiotów, które niestety są zawyżone, a można gdzie indziej zdobyć je za grosze, np. dwa tomy "Sagi o Ludziach Lodu" za 300 pkt? ja całe 47 tomów kupiłam za 130 zł razem z wysyłką na Allegro, pojedyncze tomy za 1zł można zdobyć a ten za 30 zł wystawił dwa tomy (300 pkt to równowartość 30 zł, kto siedzi na fincie ten wie o co chodzi)... pff. Nawet chciałam mu zasugerować żeby obniżył ciut punkty, tak z życzliwości i dobrego serca, dobrze poradzić, żeby miał klientów albo przynajmniej zainteresowanych, ale cóż.. nie zdołałam wysłać drugiej odpowiedzi, ponieważ obraził się majestat na moją odmowę, mimo iż grzecznie odmówiłam i dodał mnie na czarną listę, lol! Jakie to dziecinne i śmieszne, dodam, że to osobnik płci męskiej i sądząc po nicku jest osobą dorosłą, a jednak te wiadomości sugerują coś innego (być może liczba w nicku to jednak przypadkowa liczba) a narzekają na zachowania kobiet.
Mam prawo odmówić i chciałam dobrze, ale cóż nie moja sprawa, niech robi jak chce, pewnie prędzej czy później ktoś coś od niego weźmie... mniejsza oto.
Ale mimo wszystko co to ma być? nie znam typa, nie ufam więc logiczne, że nie będę komuś obcemu punktów kupowała wszystko jedno czy za darmo czy nie, a szczególnie w tym przypadku, bo co on niby chce zdziałać tym smsem? to ma być kusząca propozycja? z resztą, jaką mam pewność czy to nie oszust? żenada, pisać do obcych ludzi i żebrać o punkty... wstyd.
Toż to po prostu zabawny skandal, biedną kobietę tak potraktować :) ten osobnik nie ma w sobie ani odrobiny dżentelmena i jak tu żyć?
Hahaha :)
Pozdrawiam
Wasza Księżniczka Elilaya ;)
PS. ogólnie miałam jeszcze jedną sytuację na fincie parę miesięcy temu, ale mniej przyjemną od tej, może kiedyś o tym opowiem.
wtorek, 24 marca 2015
Paranormale i młodzieżówki...
Witam :)
Chciałam się wypowiedzieć na temat książek młodzieżówek - paranormali.
Nie jestem ich przeciwniczką, uważam, że mimo iż przez wielu te książki uważane są za mało ambitne, to ja jednak dostrzegam ich sens i przekaz. One przede wszystkim są kierowane do nastolatków, są napisane ich językiem i przede wszystkim poruszają ich młodzieńcze problemy. Myślę, że tego typu książki pokazują, że książki niekoniecznie muszą być nudne i straszne, ale przyjemne i zapewniające równie dobrą rozrywkę, wielu młodych ludzi właśnie czytając te książki ma możliwość rozwinięcia się, zauważenia co ich interesuje i być może zachęca ich to do dalszego sięgania po książki z czasem lepszych i ambitniejszych.
Po drugie takie oderwanie od rzeczywistości pozwoli tym młodym ludziom na przynajmniej chwilowe nie myślenie o swoich problemach, szkole, obowiązkach, przykrych dla nich rzeczach itd.
Przecież te książki są zazwyczaj o nastolatkach z takimi samymi problemami, czytelnik może odnaleźć w nich jakąś radę, pociechę, może dostrzeże, że są jakieś wartości w życiu i jak sobie radzić z niepowodzeniami.
Poruszają ważne kwestie przyjaźni, mówią o tym, że zawsze może być lepiej, zachęcają do działania, są napisane delikatnie, ponieważ, nastolatki są równie delikatne, bo to okres dojrzewania, hormony buzują itd. więc potrzebują takich książek, by zrozumieć, że z każdego problemu jest wyjście, że każdy popełnia błędy i to, że jakiś chłopak nie zaprosi na randkę to nie znaczy, że zaraz świat się zawali. To do nich przemawia, choć wydają się płytkie to dla nastolatków to wystarcza, im niepotrzebne są filozoficzne mądrości, nie na tym etapie gdzie jest to okres buntu i szumu. Dlatego lepiej przekazać im jakąś radę za pomocą ich języka i fajnej historyjki o ich rówieśnikach z takimi samymi problemami, taka książka łatwiej do nich dotrze.
Mogą utożsamić się z bohaterami książek, którzy są tacy sami jak Ci młodzi czytelnicy. A fantastyka i paranormalność tylko jeszcze bardziej ubarwia historie, dopełniają ją, stanowi tło dla prawdziwego przekazu, pokazują, że nawet piękni superbohaterowie mają problemy i że nie wszystko złoto co się świeci.
Tak po prostu to spostrzegam, a takie książki to przecież nic złego, są o wiele gorsze rzeczy na świecie więc już tak nie krytykujmy tych paranormali i młodzieżówek. Książki są dla wszystkich i jest tyle różnych gatunków i tematów żeby każdy mógł znaleźć coś dla siebie, po to to jest. Nie krytykujmy gustów innych, każdy jest inny ale to nie znaczy, że gorszy tylko dlatego, że nie czyta trudniejszych językowo książek. To, że ktoś lubi poczytać paranormale czy inne lekkie książki nie znaczy, że zaraz jest jakiś głupi czy upośledzony.
Jedyny minus jaki zauważam w tego typu książkach, to to, że usilnie wszyscy muszą być piękni i idealni. Z jednej strony dobry zabieg bo pokazuje, że ci idealni też muszą się uporać z problemami, że też nimi targają młodzieńcze rozterki i jakiś zakompleksiony nastolatek może poczuć jakąś drobną pociechę i ubaw albo utożsamiając się z "pięknym bohaterem/bohaterką" może uwierzyć, sam jest tak samo piękny i silny i może wszystko. Może zrozumie, że piękno to nie tylko wygląd i że samym wyglądem niczego nie załatwi, że tak na prawdę liczy się wnętrze.
Z drugiej strony ktoś na prawdę mocno zakompleksiony może uznać, że tylko pięknym się coś w życiu udaje i tylko pogłębi jego depresję.
Mam nadzieję, że jednak z naszą młodzieżą nie jest tak źle i mają swój rozum by odkryć w tych książkach ukrytą mądrość, która na tym ich etapie jest wystarczająca, a która jest jednocześnie napisaną prostym językiem.
Cóż sama czasami lubię poczytać taką książkę i nie wstydzę się tego choć już przestałam być nastolatką, ale jednak znowu nie aż tak dawno żeby zapomnieć jak to jest. Dla starszych czytelników nie są one jakoś specjalnie odkrywcze ani oryginalne, ale czasami pozwalają przypomnieć nam o oczywistych rzeczach i wartościach o których na co dzień się zapomina, wystarczy tylko to dostrzec.
"Nie to piękne, co piękne,
ale to, co się komu podoba."
Mam nadzieję, że wyraziłam się jasno i zrozumiale :)
Pozdrawiam
Wasza Księżniczka Elilaya :)
Chciałam się wypowiedzieć na temat książek młodzieżówek - paranormali.
Nie jestem ich przeciwniczką, uważam, że mimo iż przez wielu te książki uważane są za mało ambitne, to ja jednak dostrzegam ich sens i przekaz. One przede wszystkim są kierowane do nastolatków, są napisane ich językiem i przede wszystkim poruszają ich młodzieńcze problemy. Myślę, że tego typu książki pokazują, że książki niekoniecznie muszą być nudne i straszne, ale przyjemne i zapewniające równie dobrą rozrywkę, wielu młodych ludzi właśnie czytając te książki ma możliwość rozwinięcia się, zauważenia co ich interesuje i być może zachęca ich to do dalszego sięgania po książki z czasem lepszych i ambitniejszych.
Po drugie takie oderwanie od rzeczywistości pozwoli tym młodym ludziom na przynajmniej chwilowe nie myślenie o swoich problemach, szkole, obowiązkach, przykrych dla nich rzeczach itd.
Przecież te książki są zazwyczaj o nastolatkach z takimi samymi problemami, czytelnik może odnaleźć w nich jakąś radę, pociechę, może dostrzeże, że są jakieś wartości w życiu i jak sobie radzić z niepowodzeniami.
Poruszają ważne kwestie przyjaźni, mówią o tym, że zawsze może być lepiej, zachęcają do działania, są napisane delikatnie, ponieważ, nastolatki są równie delikatne, bo to okres dojrzewania, hormony buzują itd. więc potrzebują takich książek, by zrozumieć, że z każdego problemu jest wyjście, że każdy popełnia błędy i to, że jakiś chłopak nie zaprosi na randkę to nie znaczy, że zaraz świat się zawali. To do nich przemawia, choć wydają się płytkie to dla nastolatków to wystarcza, im niepotrzebne są filozoficzne mądrości, nie na tym etapie gdzie jest to okres buntu i szumu. Dlatego lepiej przekazać im jakąś radę za pomocą ich języka i fajnej historyjki o ich rówieśnikach z takimi samymi problemami, taka książka łatwiej do nich dotrze.
Mogą utożsamić się z bohaterami książek, którzy są tacy sami jak Ci młodzi czytelnicy. A fantastyka i paranormalność tylko jeszcze bardziej ubarwia historie, dopełniają ją, stanowi tło dla prawdziwego przekazu, pokazują, że nawet piękni superbohaterowie mają problemy i że nie wszystko złoto co się świeci.
Tak po prostu to spostrzegam, a takie książki to przecież nic złego, są o wiele gorsze rzeczy na świecie więc już tak nie krytykujmy tych paranormali i młodzieżówek. Książki są dla wszystkich i jest tyle różnych gatunków i tematów żeby każdy mógł znaleźć coś dla siebie, po to to jest. Nie krytykujmy gustów innych, każdy jest inny ale to nie znaczy, że gorszy tylko dlatego, że nie czyta trudniejszych językowo książek. To, że ktoś lubi poczytać paranormale czy inne lekkie książki nie znaczy, że zaraz jest jakiś głupi czy upośledzony.
Jedyny minus jaki zauważam w tego typu książkach, to to, że usilnie wszyscy muszą być piękni i idealni. Z jednej strony dobry zabieg bo pokazuje, że ci idealni też muszą się uporać z problemami, że też nimi targają młodzieńcze rozterki i jakiś zakompleksiony nastolatek może poczuć jakąś drobną pociechę i ubaw albo utożsamiając się z "pięknym bohaterem/bohaterką" może uwierzyć, sam jest tak samo piękny i silny i może wszystko. Może zrozumie, że piękno to nie tylko wygląd i że samym wyglądem niczego nie załatwi, że tak na prawdę liczy się wnętrze.
Z drugiej strony ktoś na prawdę mocno zakompleksiony może uznać, że tylko pięknym się coś w życiu udaje i tylko pogłębi jego depresję.
Mam nadzieję, że jednak z naszą młodzieżą nie jest tak źle i mają swój rozum by odkryć w tych książkach ukrytą mądrość, która na tym ich etapie jest wystarczająca, a która jest jednocześnie napisaną prostym językiem.
Cóż sama czasami lubię poczytać taką książkę i nie wstydzę się tego choć już przestałam być nastolatką, ale jednak znowu nie aż tak dawno żeby zapomnieć jak to jest. Dla starszych czytelników nie są one jakoś specjalnie odkrywcze ani oryginalne, ale czasami pozwalają przypomnieć nam o oczywistych rzeczach i wartościach o których na co dzień się zapomina, wystarczy tylko to dostrzec.
"Nie to piękne, co piękne,
ale to, co się komu podoba."
Mam nadzieję, że wyraziłam się jasno i zrozumiale :)
Pozdrawiam
Wasza Księżniczka Elilaya :)
niedziela, 11 stycznia 2015
Mój system oceniania...
Witam :)
Zapewne zauważyliście, że pisząc opinię wystawiam każdej książce punktową ocenę. Jest to skala od 0 do 10. Tak jak na Lubimy Czytać.
Domyślam się, że może mój system oceniania nie jest dla wszystkich zrozumiały i może niektórych dziwić, dlaczego danej książce daję 10 mimo, że nie wygląda na ambitną a jakiejś ambitniejszej ocenę niższą.
Otóż... nie porównuję książek do siebie, oceniam każdą w swojej kategorii i indywidualnie. Biorąc książkę do ręki oceniam wszystko, wiadomo, ale oceniam ją na zasadzie na ile punktów mi się spodobała. Czyli tak jak oceniają np. jurorzy w "Tańcu z gwiazdami". I u mnie są to tylko punkty bez oznaczeń jak np. są na LC ("arcydzieło" itd.).
Po prostu bardzo uproszczony system stosuję, czytam i oceniam. Może się wydawać, że daję czasami za wysokie oceny, ale nie jestem zbyt surową jurorką :) jestem wybredna, ale potrafię doceniać. Oceniam przede wszystkim historię i to jak została opowiedziana.
Oceniam tak jak uważam za stosowne, nie wszystkim się to musi podobać, ale mnie jest z tym dobrze.
Pozdrawiam
Wasza Księżniczka Elilaya :)
Zapewne zauważyliście, że pisząc opinię wystawiam każdej książce punktową ocenę. Jest to skala od 0 do 10. Tak jak na Lubimy Czytać.
Domyślam się, że może mój system oceniania nie jest dla wszystkich zrozumiały i może niektórych dziwić, dlaczego danej książce daję 10 mimo, że nie wygląda na ambitną a jakiejś ambitniejszej ocenę niższą.
Otóż... nie porównuję książek do siebie, oceniam każdą w swojej kategorii i indywidualnie. Biorąc książkę do ręki oceniam wszystko, wiadomo, ale oceniam ją na zasadzie na ile punktów mi się spodobała. Czyli tak jak oceniają np. jurorzy w "Tańcu z gwiazdami". I u mnie są to tylko punkty bez oznaczeń jak np. są na LC ("arcydzieło" itd.).
Po prostu bardzo uproszczony system stosuję, czytam i oceniam. Może się wydawać, że daję czasami za wysokie oceny, ale nie jestem zbyt surową jurorką :) jestem wybredna, ale potrafię doceniać. Oceniam przede wszystkim historię i to jak została opowiedziana.
Oceniam tak jak uważam za stosowne, nie wszystkim się to musi podobać, ale mnie jest z tym dobrze.
Pozdrawiam
Wasza Księżniczka Elilaya :)
niedziela, 28 grudnia 2014
Plebs w Lidlu - karp...
Witajcie :)
Wiadomo, przed świętami ludzie oblegali sklepy żeby zrobić zapasy żywności, bo przecież nie wytrzymają trzech dni bez mandarynek i czekolady, kupują hurtowo żywność jakby miała nadejść Apokalipsa. Pchają się do kolejek, wyrywają sobie z rąk towary, marudzą, zamiast spokojnie i ze świątecznym duchem robiąc zakupy.
W gazetce w Lidlu ukazała się reklama karpia za 9,99 zł za kilogram od 22 grudnia. Poszłyśmy z mamą rano, żeby zakupić karpia, bo w zeszłym roku też taka oferta była, całe świeże karpie (razem z głowami) można było zakupić i były tanie, smaczne i ogólnie łatwo dostępne. W tym roku tych karpi było mniej (w każdym razie u mnie w mieście) i na dodatek nie całe a same takie w kawałkach, no ale o tym dowiedziałam się dopiero na drugi dzień. W każdym razie tego 22 grudnia poszłyśmy z mamą rano żeby mieć z głowy zakupy, idziemy na lodówki i... nie ma karpi. Zapytałyśmy się Pani pracującej tam kiedy będą karpie a ona powiedziała "już były, poszły w godzinę, będą jutro." To trudno się mówi, kupiłyśmy inne rzeczy i poszłyśmy do domu. Karpie ostatecznie kupiłyśmy gdzieś indziej, żeby nie czekać do następnego dnia i dobrze się stało, oj jak dobrze się stało, że nie czekałyśmy.
Wszystko już miałyśmy kupione, ale musiałam iść jeszcze na cmentarz i po drodze jeszcze raz do Lidla po herbatę, bo mają dobrą i tanią i przy okazji zobaczyć te ryby. Poszłam o 7:30, nie wiedziałam o której jest Lidl otwarty, bo rzadko tam chodzę więc nie orientuję się w godzinach, a myślałam, że od 7:00 już będzie czynne (tak jak inne markety w moim mieście), a okazało się, że jest od 8:00. Wróciłam z cmentarza, wstąpiłam do sklepu, widzę, że jest zamknięty, 5 minut do otwarcia więc poczekałam. Ludzie stoją przy samym wejściu, bo dostawa karpi. Nie wszyscy na szczęście po ryby stali. Ledwo się drzwi otwarły i już ludzie wystartowali prosto na lodówki dosłownie sytuacja zobrazowana jak przedstawił to słynny kabaret Ani mru mru w swoim skeczu "otwarcie supermarketu". Polecieli tam, ja poszłam po herbatę i udałam się w kierunku tego tłumu żeby zobaczyć jakie karpie i wtedy właśnie zauważyłam, że to nie są całe ryby tylko w kawałkach. Jedna taka tacka za 10 zł. Panie nie zdążyły wyłożyć towaru do lodówek a ludzie już tam stali i wyrywali sobie z rąk, pchali się, wyzywali i to o dziwo starsi ludzie! padały teksty "nie pchaj, stałeś za mną", padały przekleństwa. Tam prawie stratowali jedną kobietę, która pierwsza dotarła do ryb i nie mogła przejść, bo nie chcieli przepuścić wydzierając z jej rąk towar. Efektem tego było to, że wyszła z pokaleczonymi rękoma! Przecież to chore, bić się o karpia przed Wigilią w dodatku o jakieś denne kawałki, jakby nie było innych sklepów i innych ryb. Bo przecież tragedia by się stała jakby ludzie karpia nie mieli. Brali kartonami! Się tam bili! Na serio, cywilizowani ludzie a zachowują się jak jakiś plebs. I oni śmią twierdzić, że młodzież się źle zachowuje i taka niewychowana (swoją drogą, ktoś ich wychowuje i z kogoś przykład biorą nie? skoro tacy ludzie kłócący się o karpia wychowują swoje dzieci to niech się nie dziwią czemu są tacy "niewychowani")? w takim wypadku brzmi to śmiesznie, nawet lekko jak hipokryzja. Dorośli ludzie żeby się tak zachowywali? Wstyd, wstyd i jeszcze raz wstyd!
Ten karp na prawdę taki ważny żeby się o niego bić? inne rybki też są dobre, a na pewno nie gorsze. Dzieci nie raz potrafią się w takich sytuacjach lepiej zachować niż dorośli.
Jak zobaczyłam tę sytuacje i te marne karpiczki to cieszyłam się, że kupiłyśmy z mamą o złotówkę droższego, a za to całego i w kulturalnych warunkach.
Pozdrawiam,
Księżniczka Elilaya.
Wiadomo, przed świętami ludzie oblegali sklepy żeby zrobić zapasy żywności, bo przecież nie wytrzymają trzech dni bez mandarynek i czekolady, kupują hurtowo żywność jakby miała nadejść Apokalipsa. Pchają się do kolejek, wyrywają sobie z rąk towary, marudzą, zamiast spokojnie i ze świątecznym duchem robiąc zakupy.
W gazetce w Lidlu ukazała się reklama karpia za 9,99 zł za kilogram od 22 grudnia. Poszłyśmy z mamą rano, żeby zakupić karpia, bo w zeszłym roku też taka oferta była, całe świeże karpie (razem z głowami) można było zakupić i były tanie, smaczne i ogólnie łatwo dostępne. W tym roku tych karpi było mniej (w każdym razie u mnie w mieście) i na dodatek nie całe a same takie w kawałkach, no ale o tym dowiedziałam się dopiero na drugi dzień. W każdym razie tego 22 grudnia poszłyśmy z mamą rano żeby mieć z głowy zakupy, idziemy na lodówki i... nie ma karpi. Zapytałyśmy się Pani pracującej tam kiedy będą karpie a ona powiedziała "już były, poszły w godzinę, będą jutro." To trudno się mówi, kupiłyśmy inne rzeczy i poszłyśmy do domu. Karpie ostatecznie kupiłyśmy gdzieś indziej, żeby nie czekać do następnego dnia i dobrze się stało, oj jak dobrze się stało, że nie czekałyśmy.
Wszystko już miałyśmy kupione, ale musiałam iść jeszcze na cmentarz i po drodze jeszcze raz do Lidla po herbatę, bo mają dobrą i tanią i przy okazji zobaczyć te ryby. Poszłam o 7:30, nie wiedziałam o której jest Lidl otwarty, bo rzadko tam chodzę więc nie orientuję się w godzinach, a myślałam, że od 7:00 już będzie czynne (tak jak inne markety w moim mieście), a okazało się, że jest od 8:00. Wróciłam z cmentarza, wstąpiłam do sklepu, widzę, że jest zamknięty, 5 minut do otwarcia więc poczekałam. Ludzie stoją przy samym wejściu, bo dostawa karpi. Nie wszyscy na szczęście po ryby stali. Ledwo się drzwi otwarły i już ludzie wystartowali prosto na lodówki dosłownie sytuacja zobrazowana jak przedstawił to słynny kabaret Ani mru mru w swoim skeczu "otwarcie supermarketu". Polecieli tam, ja poszłam po herbatę i udałam się w kierunku tego tłumu żeby zobaczyć jakie karpie i wtedy właśnie zauważyłam, że to nie są całe ryby tylko w kawałkach. Jedna taka tacka za 10 zł. Panie nie zdążyły wyłożyć towaru do lodówek a ludzie już tam stali i wyrywali sobie z rąk, pchali się, wyzywali i to o dziwo starsi ludzie! padały teksty "nie pchaj, stałeś za mną", padały przekleństwa. Tam prawie stratowali jedną kobietę, która pierwsza dotarła do ryb i nie mogła przejść, bo nie chcieli przepuścić wydzierając z jej rąk towar. Efektem tego było to, że wyszła z pokaleczonymi rękoma! Przecież to chore, bić się o karpia przed Wigilią w dodatku o jakieś denne kawałki, jakby nie było innych sklepów i innych ryb. Bo przecież tragedia by się stała jakby ludzie karpia nie mieli. Brali kartonami! Się tam bili! Na serio, cywilizowani ludzie a zachowują się jak jakiś plebs. I oni śmią twierdzić, że młodzież się źle zachowuje i taka niewychowana (swoją drogą, ktoś ich wychowuje i z kogoś przykład biorą nie? skoro tacy ludzie kłócący się o karpia wychowują swoje dzieci to niech się nie dziwią czemu są tacy "niewychowani")? w takim wypadku brzmi to śmiesznie, nawet lekko jak hipokryzja. Dorośli ludzie żeby się tak zachowywali? Wstyd, wstyd i jeszcze raz wstyd!
Ten karp na prawdę taki ważny żeby się o niego bić? inne rybki też są dobre, a na pewno nie gorsze. Dzieci nie raz potrafią się w takich sytuacjach lepiej zachować niż dorośli.
Jak zobaczyłam tę sytuacje i te marne karpiczki to cieszyłam się, że kupiłyśmy z mamą o złotówkę droższego, a za to całego i w kulturalnych warunkach.
Pozdrawiam,
Księżniczka Elilaya.
poniedziałek, 15 grudnia 2014
Informacja o podsumowaniach...
Dzień dobry :)
Chciałam tylko poinformować, że nastąpi drobna zmiana na moim blogu. Otóż nie będę prowadziła już comiesięcznego podsumowania czytelniczego. Dlatego, że wydaje mi się to bez sensu, źle się z tym czuję, na łeb dostaję i nie sprawia mi to przyjemności, bo zamiast czytać po prostu to na co mam ochotę patrzę żeby dopasować lektury w danym miesiącu i żeby jak najwięcej przeczytać. Postanowiłam, że nie będę robiła takiego podsumowania co miesiąc. Ani rocznego, bo w ciągu roku nazbiera się tych książek dużo i zaś potem wypisać to wszystko i rzetelnie ocenić to tak ciężko. Nie lubię tego robić, podsumowania kojarzą mi się z wyścigiem i chwaleniem się. Jednak coś na blogu być musi skoro jest to blog o książkach.
W związku z tym postanowiłam, że od tej chwili podsumowania będą odbywały się co kwartał (też bez sensu, najchętniej bym w ogóle tego nie robiła, ale jakieś podsumowania na blogu być muszą) myślę, że to jest odpowiednia ilość czasu żeby na spokojnie i z przyjemnością czytać robiąc podsumowania 4 razy w roku. Tyle wystarczy.
Z uszanowaniem,
Księżniczka Elilaya.
Chciałam tylko poinformować, że nastąpi drobna zmiana na moim blogu. Otóż nie będę prowadziła już comiesięcznego podsumowania czytelniczego. Dlatego, że wydaje mi się to bez sensu, źle się z tym czuję, na łeb dostaję i nie sprawia mi to przyjemności, bo zamiast czytać po prostu to na co mam ochotę patrzę żeby dopasować lektury w danym miesiącu i żeby jak najwięcej przeczytać. Postanowiłam, że nie będę robiła takiego podsumowania co miesiąc. Ani rocznego, bo w ciągu roku nazbiera się tych książek dużo i zaś potem wypisać to wszystko i rzetelnie ocenić to tak ciężko. Nie lubię tego robić, podsumowania kojarzą mi się z wyścigiem i chwaleniem się. Jednak coś na blogu być musi skoro jest to blog o książkach.
W związku z tym postanowiłam, że od tej chwili podsumowania będą odbywały się co kwartał (też bez sensu, najchętniej bym w ogóle tego nie robiła, ale jakieś podsumowania na blogu być muszą) myślę, że to jest odpowiednia ilość czasu żeby na spokojnie i z przyjemnością czytać robiąc podsumowania 4 razy w roku. Tyle wystarczy.
Z uszanowaniem,
Księżniczka Elilaya.
sobota, 29 listopada 2014
Jak wybieram książki...
Nie czytam opinii ani nie oglądam na tubie recenzji książek, które chcę przeczytać, po pierwsze dlatego, bo chcę uniknąć spoilerowania, dla mnie wspominanie cokolwiek o fabule jest spoilerem, chcę tego uniknąć, bo chcę sama odkryć to wszystko co zawiera treść. A po drugie dlatego, żeby sięgając po książkę nie kierować się czyimiś gustami, emocjami itd. a to też ma wpływa na odbiór książki. Czytam opinie dopiero po zakończeniu lektury żeby sprawdzić z ciekawości jak inni ocenili. Nooo chyba, że jakiejś książki nie przeczytam a ciekawi mnie opinia kogoś tam to wtedy się niczym nie przejmuję.
Nie czytam też opisu z tyłu książki, bo za dużo zdradzają, wręcz nie raz się zdarzało, że były to streszczenia fabuły.
Więc jak wybieram książki?
Rzadko się zdarza, że się zawodzę na swoich wyborach literatury. Jeśli autora znam i lubię to w zasadzie bez zastanowienia się sięgam po jego książki, bo to sprawdzony pisarz więc wiem czego mniej więcej mogę się spodziewać. Jeśli nie znam to przede wszystkim obracam się w ulubionych gatunkach. Zwracam uwagę na tytuł, jak jakiś mnie zainteresuje to sięgam po książkę, sprawdzam jaki gatunek, czy autor jest mi znany, jaka tematyka itd. A książkę wybieram na zasadzie, że biorę do ręki podziwiam wydanie (ale nigdy nie oceniam czy jest dobra bądź zła na podstawie okładki) jeśli jest ładne, bo przecież doceniam sztukę. Następnie patrzę z tyłu i na skrzydełka bądź obwolutę i czytam opinie (jeśli takowe są) kogoś, bo to są dwa zdania nie zdradzające fabuły, czytam ewentualnie notkę o autorze, potem otwieram na pierwszej stronie i czytam. Następnie otwieram gdzieś po środku i też czytam. Jeśli mnie wciągnęło, spodobał się styl, wymiana zdań bohaterów to wtedy chcę taką przeczytać. Jeśli nie mam dostępności do książki a chcę jakąś książkę zaznaczyć do "chcę przeczytać" czytam jakieś losowe cytaty.
Wiem czego szukam w książkach i jeśli to znajdę jestem zadowolona.
Nie czytam też opisu z tyłu książki, bo za dużo zdradzają, wręcz nie raz się zdarzało, że były to streszczenia fabuły.
Więc jak wybieram książki?
Rzadko się zdarza, że się zawodzę na swoich wyborach literatury. Jeśli autora znam i lubię to w zasadzie bez zastanowienia się sięgam po jego książki, bo to sprawdzony pisarz więc wiem czego mniej więcej mogę się spodziewać. Jeśli nie znam to przede wszystkim obracam się w ulubionych gatunkach. Zwracam uwagę na tytuł, jak jakiś mnie zainteresuje to sięgam po książkę, sprawdzam jaki gatunek, czy autor jest mi znany, jaka tematyka itd. A książkę wybieram na zasadzie, że biorę do ręki podziwiam wydanie (ale nigdy nie oceniam czy jest dobra bądź zła na podstawie okładki) jeśli jest ładne, bo przecież doceniam sztukę. Następnie patrzę z tyłu i na skrzydełka bądź obwolutę i czytam opinie (jeśli takowe są) kogoś, bo to są dwa zdania nie zdradzające fabuły, czytam ewentualnie notkę o autorze, potem otwieram na pierwszej stronie i czytam. Następnie otwieram gdzieś po środku i też czytam. Jeśli mnie wciągnęło, spodobał się styl, wymiana zdań bohaterów to wtedy chcę taką przeczytać. Jeśli nie mam dostępności do książki a chcę jakąś książkę zaznaczyć do "chcę przeczytać" czytam jakieś losowe cytaty.
Wiem czego szukam w książkach i jeśli to znajdę jestem zadowolona.
środa, 26 listopada 2014
Jak zdobywam książki...
Jak zdobywam książki?
Po pierwsze z promocji - lubię kiermasze w Biedronkach, Matrasie itd. ale nigdy nie biorę niczego na siłę tylko dlatego, że właśnie jest promocja. Jeśli nie ma tego co bym chciała przeczytać to wychodzę ze sklepu/księgarni z pustymi rękoma. Nie kupuję w Empiku.
Po drugie internet - Kupuję czasem przez internet, allegro tam mają czasami na prawdę świetne okazje i zaznaczam, że nie muszę mieć nieskazitelnej, pachnącej nowością książki. Ważne aby dało się czytać, a przez to że wybredna nie jestem dostaję to co chcę za bardzo niską kwotę, np. "Księżniczkę Pocahontas" zdobyłam jedynie za złotówkę. Czasem odkupuję coś od kogoś na lubimy czytać.
Po trzecie Finta - stamtąd mam najwięcej książek. Zdobywam punkty za przedmioty lub ewentualnie wpłacę jakąś kwotę żeby kupić punkty i dzięki temu zdobywam np. za 300 pkt (niecałe 30 zł) aż 5/6 książek. Zawsze czekam na promocję -50% dzięki temu dostaję zwrot połowy punktów i mogę nabyć tych książek więcej.
Po czwarte prezenty - tak, dużo moich książek to też prezenty z jakiejś okazji.
Po piąte biblioteka - czasem wypożyczam coś, no i pożyczam od kogoś, ale jednak wolę swoje.
Dwie książki w mojej bibliotece zdobyłam za pieniądze wygrane w totka :)
I niech nikt mi nie wmawia, że czytanie jest drogie. Jest dużo możliwości na zdobywanie książek, istnieją biblioteki, kiermasze, antykwariaty, promocje, internet, znajomi i rodzina. Pojawiły się i nadal pojawiają nowe technologie ułatwiające czytanie (e-booki, audiobooki itd.). xD
Także, brać się za czytanie by ta zdolność nie zanikła i trzeba dbać o umysł i strawę dla duszy.
Po pierwsze z promocji - lubię kiermasze w Biedronkach, Matrasie itd. ale nigdy nie biorę niczego na siłę tylko dlatego, że właśnie jest promocja. Jeśli nie ma tego co bym chciała przeczytać to wychodzę ze sklepu/księgarni z pustymi rękoma. Nie kupuję w Empiku.
Po drugie internet - Kupuję czasem przez internet, allegro tam mają czasami na prawdę świetne okazje i zaznaczam, że nie muszę mieć nieskazitelnej, pachnącej nowością książki. Ważne aby dało się czytać, a przez to że wybredna nie jestem dostaję to co chcę za bardzo niską kwotę, np. "Księżniczkę Pocahontas" zdobyłam jedynie za złotówkę. Czasem odkupuję coś od kogoś na lubimy czytać.
Po trzecie Finta - stamtąd mam najwięcej książek. Zdobywam punkty za przedmioty lub ewentualnie wpłacę jakąś kwotę żeby kupić punkty i dzięki temu zdobywam np. za 300 pkt (niecałe 30 zł) aż 5/6 książek. Zawsze czekam na promocję -50% dzięki temu dostaję zwrot połowy punktów i mogę nabyć tych książek więcej.
Po czwarte prezenty - tak, dużo moich książek to też prezenty z jakiejś okazji.
Po piąte biblioteka - czasem wypożyczam coś, no i pożyczam od kogoś, ale jednak wolę swoje.
Dwie książki w mojej bibliotece zdobyłam za pieniądze wygrane w totka :)
I niech nikt mi nie wmawia, że czytanie jest drogie. Jest dużo możliwości na zdobywanie książek, istnieją biblioteki, kiermasze, antykwariaty, promocje, internet, znajomi i rodzina. Pojawiły się i nadal pojawiają nowe technologie ułatwiające czytanie (e-booki, audiobooki itd.). xD
Także, brać się za czytanie by ta zdolność nie zanikła i trzeba dbać o umysł i strawę dla duszy.
czwartek, 30 października 2014
Kaufland i cukierki!
Witam serdecznie!
Właśnie wróciłam z zakupów z zacnego i zajebistego sklepu Kaufland w bardzo złym humorze, ponieważ nie dostałam swoich cukierków na które miałam ochotę i mi smutno ;(
Udałam się tam z mamą w celu dokonania potrzebnych zakupów i obie nabrałyśmy ochotę na coś słodkiego. Poszłyśmy do tego durnego stoiska z makaronami i cukierkami na wagę. Matka wybrała swoje ulubione i ja swoje (koniecznie liryki z Wedla, a tylko w ten sposób mogłam je zdobyć, kupując na wagę) i co się okazało... nakładamy cukierki, idziemy do tej durnej wagi iii.. jakieś cyfry na ekranie żeby wpisać kod. ok, spoko, idę do stoiska w celu odnalezienia kodów na cukierki.. i kurwa, nie ma nigdzie kodów do cholery jasnej! dużo ludzi było przy tym stoisku i nie tylko ja miałam z tym problem. Na wielkich tablicach nad cukierkami były tylko nazwy i cena, na tych mniejszych karteczkach był kod kreskowy, cena, nazwa, ale cholernego kodu nie było.
Trudno, poszłyśmy do kasy z nadzieją, że tam albo nam z ważą albo przynajmniej pomogą.. a tu co? kasjerka, mimo, że sympatyczna, to jednak zamiast pomóc klientowi dokonać zakupu cukierków, to nas pouczała jak tam się przy tym stoiku się obsłużyć, no to kurwa już wiedziałyśmy przecież, tłumaczę jej grzecznie, że nie ma kodów więc skąd mam jej wziąć? z tyłka mam wytrzasnąć? Jeszcze mówi, że te i te cukierki trzeba oddzielnie ważyć(kit, że ta sama cena i ta sama firma, w Biedronce można mieszać) i co? jak mam ochotę na kilka różnych cukierków z tej samej firmy to mam do każdego smaku osobny woreczek brać? a na cholerę mi tyle woreczków?
No to oddałyśmy cukierki i powiedziałam matce wkurzona (przy tej kasjerce), że kupimy w cukierki w Biedronce, bo we wszystkich innych cywilizowanych sklepach (Tesco, Biedronka, Polo, Dino itd.) ważą przy kasie.
Ale kuźwa co to za logika w ogóle.. ona tłumaczy, że tam gdzieś są kody, nawet sama nie potrafi wyjaśnić gdzie dokładnie (oto skutki tego, że pracodawcy patrzą na wygląd a nie na inteligencje pracownika, bo przecież musi się przy kasie prezentować) i co kuźwa? mam łazić po sklepie i szukać kodu na durne parę sztuk cukierków? na większych tablicach nie ma, na małych ledwo widoczne, trzeba się schylać, dopatrywać tych mikroskopijnych cyfr, jak ktoś niedowidzi to ma problem, a mam dobry wzrok i się nie mogłam dopatrzyć. I w dodatku słabe oświetlenie, chyba najciemniejsze miejsce w całym sklepie i słabo widać te plakietki z cenami.
Kiedyś kuźwa było to stoisko gdzie obsługiwały dwie panie, nakładały i ważyły jak trzeba, ale nie.. szanowne Państwo musiało usunąć to stoisko, żeby ludziska się sami męczyli. Przy owocach przynajmniej są zdjęcia i nazwy owoców i warzyw wyświetlające się z monitora wagi, ale nie.. tego samego nie można było zrobić przy cukierkach, bo po co? albo chociaż jakąś listę kodów obok wagi albo zaczepiona, żeby tak nie latać co chwila sprawdzać kod, ale nie bo po co? a niech się ludzie potrudzą!
Pól biedy jak ktoś bierze trochę i to jeden rodzaj, ale jak ktoś chce po trochu wszystkiego to co? ma tak latać co chwila sprawdzać kod na poszczególne rodzaje czy może zapisać sobie na ręce czy karteczce (jeśli takową ma przy sobie) i iść zważyć? kpina totalna!
Nie wiem czy we wszystkich Kauflandach tak jest czy tylko u mnie w mieście (z resztą nie zdziwiłabym się jakby się okazało, że tylko u mnie w mieście tak jest)
Zostawiłyśmy cukierki i poszłyśmy do Biedronki po inne cukierki i kuźwa a tak miałam ochotę na Liryki z Wedla!!!
Ale przynajmniej Biedronka dziś więcej zarobiła!
Jak mawiała babcia "A niech ich dunder ściśnie"!
Właśnie wróciłam z zakupów z zacnego i zajebistego sklepu Kaufland w bardzo złym humorze, ponieważ nie dostałam swoich cukierków na które miałam ochotę i mi smutno ;(
Udałam się tam z mamą w celu dokonania potrzebnych zakupów i obie nabrałyśmy ochotę na coś słodkiego. Poszłyśmy do tego durnego stoiska z makaronami i cukierkami na wagę. Matka wybrała swoje ulubione i ja swoje (koniecznie liryki z Wedla, a tylko w ten sposób mogłam je zdobyć, kupując na wagę) i co się okazało... nakładamy cukierki, idziemy do tej durnej wagi iii.. jakieś cyfry na ekranie żeby wpisać kod. ok, spoko, idę do stoiska w celu odnalezienia kodów na cukierki.. i kurwa, nie ma nigdzie kodów do cholery jasnej! dużo ludzi było przy tym stoisku i nie tylko ja miałam z tym problem. Na wielkich tablicach nad cukierkami były tylko nazwy i cena, na tych mniejszych karteczkach był kod kreskowy, cena, nazwa, ale cholernego kodu nie było.
Trudno, poszłyśmy do kasy z nadzieją, że tam albo nam z ważą albo przynajmniej pomogą.. a tu co? kasjerka, mimo, że sympatyczna, to jednak zamiast pomóc klientowi dokonać zakupu cukierków, to nas pouczała jak tam się przy tym stoiku się obsłużyć, no to kurwa już wiedziałyśmy przecież, tłumaczę jej grzecznie, że nie ma kodów więc skąd mam jej wziąć? z tyłka mam wytrzasnąć? Jeszcze mówi, że te i te cukierki trzeba oddzielnie ważyć(kit, że ta sama cena i ta sama firma, w Biedronce można mieszać) i co? jak mam ochotę na kilka różnych cukierków z tej samej firmy to mam do każdego smaku osobny woreczek brać? a na cholerę mi tyle woreczków?
No to oddałyśmy cukierki i powiedziałam matce wkurzona (przy tej kasjerce), że kupimy w cukierki w Biedronce, bo we wszystkich innych cywilizowanych sklepach (Tesco, Biedronka, Polo, Dino itd.) ważą przy kasie.
Ale kuźwa co to za logika w ogóle.. ona tłumaczy, że tam gdzieś są kody, nawet sama nie potrafi wyjaśnić gdzie dokładnie (oto skutki tego, że pracodawcy patrzą na wygląd a nie na inteligencje pracownika, bo przecież musi się przy kasie prezentować) i co kuźwa? mam łazić po sklepie i szukać kodu na durne parę sztuk cukierków? na większych tablicach nie ma, na małych ledwo widoczne, trzeba się schylać, dopatrywać tych mikroskopijnych cyfr, jak ktoś niedowidzi to ma problem, a mam dobry wzrok i się nie mogłam dopatrzyć. I w dodatku słabe oświetlenie, chyba najciemniejsze miejsce w całym sklepie i słabo widać te plakietki z cenami.
Kiedyś kuźwa było to stoisko gdzie obsługiwały dwie panie, nakładały i ważyły jak trzeba, ale nie.. szanowne Państwo musiało usunąć to stoisko, żeby ludziska się sami męczyli. Przy owocach przynajmniej są zdjęcia i nazwy owoców i warzyw wyświetlające się z monitora wagi, ale nie.. tego samego nie można było zrobić przy cukierkach, bo po co? albo chociaż jakąś listę kodów obok wagi albo zaczepiona, żeby tak nie latać co chwila sprawdzać kod, ale nie bo po co? a niech się ludzie potrudzą!
Pól biedy jak ktoś bierze trochę i to jeden rodzaj, ale jak ktoś chce po trochu wszystkiego to co? ma tak latać co chwila sprawdzać kod na poszczególne rodzaje czy może zapisać sobie na ręce czy karteczce (jeśli takową ma przy sobie) i iść zważyć? kpina totalna!
Nie wiem czy we wszystkich Kauflandach tak jest czy tylko u mnie w mieście (z resztą nie zdziwiłabym się jakby się okazało, że tylko u mnie w mieście tak jest)
Zostawiłyśmy cukierki i poszłyśmy do Biedronki po inne cukierki i kuźwa a tak miałam ochotę na Liryki z Wedla!!!
Ale przynajmniej Biedronka dziś więcej zarobiła!
Jak mawiała babcia "A niech ich dunder ściśnie"!
środa, 15 października 2014
Grzechy księżniczki...
Witam :)
W tym poście postanowiłam wyznać swoje czytelnicze grzechy przed Wami i swoimi poddanymi. A więc prawda o mych książkowych zwyczajach wyjdzie na jaw i ujrzy światło rażące po oczach. Ok, zaczynam:
1. Lubię czytać z wannie
2. Czytam na porcelanowym tronie w trakcie dłuższych posiedzeń, no bo jest nudno.
3. Moja ulubiona książka z dzieciństwa to "Tajemniczy ogród".
4. Najbardziej lubię czytać w swoim pokoju, na swoim fotelu
5. Nie wącham książek
6. Czytam tylko książki papierowe
7. Nie pożyczam książek palaczom
8. Obrzydza mnie ślinienie palców żeby przewrócić stronę
9. Używam zakładek
10. Zaznaczam w swoich książkach ciekawe fragmenty delikatnie ołówkiem lub kawałeczkami kartek
11. Nie czytam poza domem
12. Nie lubię czytać w miejscach publicznych
13. Czasami lubię czytać przy muzyce
14. Potrafię czytać całymi dniami jeśli mam taką możliwość
15. Gdy książka mnie wciąga ciężko mnie od niej oderwać
16. Potrafię paplać godzinami o książkach
17. Lubię podziwiać okładki i wydania książek, doceniam sztukę, a niektóre wydania są właśnie małymi arcydziełami
18. Nie oceniam książki po okładce
19. Dla mnie nie ma znaczenia czy książka jest nowa czy używana i czy jest zniszczona czy nie, liczy się treść.
20. Nie lubię czytać na leżąco
21. Nie czytam nigdy książek na siłę, jeśli jakaś mnie męczy to odkładam.
22. Zazwyczaj nie jem czytając, ale czasem się zdarza, że zajadam jakieś ciasteczka czy czekoladę.
23. Ale lubię mieć pod ręką coś do picia
24. Zanim zasiądę do czytania myję ręce
25. Uwielbiam promocje, najczęściej zdobywam książki właśnie na promocjach lub na fincie za punkty
26. Nie czytam opisów ani opinii przed przeczytaniem, żeby uniknąć spoilerowania
27. Tym na co zwracam uwagę przy wyborze książki to tytuł
28. I otwieram książkę na chybił trafił i czytam fragment, żeby wiedzieć czy mi się spodoba
29. Nie znoszę zaginania rogów kartek ani łamania grzbietów
30. Lubię wracać do już przeczytanych książek
31. Zawsze wypożyczam z biblioteki więcej niż jedną książkę i pilnuję terminu oddania, nie przetrzymuję ich
32. Zaznaczam na "chcę przeczytać" tylko takie książki, które na pewno przeczytam
33. Polegam głównie na swoim guście i moim dwóm zaufanym osobom
34. Mam obrany system czytania, którego nikt nie jest w stanie zrozumieć
35. Nie lubię e-booków ani audiobooków, uwielbiam trzymać książkę w rękach i czuć jej ciężar
36. Czytam jedną książkę na raz żeby w pełni delektować się daną historią, nie lubię sobie mieszać
37. Nie czytam na wyścigi ani żeby nabijać liczniki, nie zależy mi na szybkim czytaniu
38. Gdy skończę jedną książkę sięgam zaraz po następną
39. Nie przeszkadzają mi wydania kieszonkowe
40. Nie zwracam uwagi czy jakaś książka jest popularna czy nie czy jest bestsellerem czy nie, czytam to na co mam po prostu ochotę, nie zwracam uwagi na modę.
41. Po prostu lubię czytać
Noo to tyle, trochę tych punktów się uzbierało, ale cóż...
W tym poście postanowiłam wyznać swoje czytelnicze grzechy przed Wami i swoimi poddanymi. A więc prawda o mych książkowych zwyczajach wyjdzie na jaw i ujrzy światło rażące po oczach. Ok, zaczynam:
1. Lubię czytać z wannie
2. Czytam na porcelanowym tronie w trakcie dłuższych posiedzeń, no bo jest nudno.
3. Moja ulubiona książka z dzieciństwa to "Tajemniczy ogród".
4. Najbardziej lubię czytać w swoim pokoju, na swoim fotelu
5. Nie wącham książek
6. Czytam tylko książki papierowe
7. Nie pożyczam książek palaczom
8. Obrzydza mnie ślinienie palców żeby przewrócić stronę
9. Używam zakładek
10. Zaznaczam w swoich książkach ciekawe fragmenty delikatnie ołówkiem lub kawałeczkami kartek
11. Nie czytam poza domem
12. Nie lubię czytać w miejscach publicznych
13. Czasami lubię czytać przy muzyce
14. Potrafię czytać całymi dniami jeśli mam taką możliwość
15. Gdy książka mnie wciąga ciężko mnie od niej oderwać
16. Potrafię paplać godzinami o książkach
17. Lubię podziwiać okładki i wydania książek, doceniam sztukę, a niektóre wydania są właśnie małymi arcydziełami
18. Nie oceniam książki po okładce
19. Dla mnie nie ma znaczenia czy książka jest nowa czy używana i czy jest zniszczona czy nie, liczy się treść.
20. Nie lubię czytać na leżąco
21. Nie czytam nigdy książek na siłę, jeśli jakaś mnie męczy to odkładam.
22. Zazwyczaj nie jem czytając, ale czasem się zdarza, że zajadam jakieś ciasteczka czy czekoladę.
23. Ale lubię mieć pod ręką coś do picia
24. Zanim zasiądę do czytania myję ręce
25. Uwielbiam promocje, najczęściej zdobywam książki właśnie na promocjach lub na fincie za punkty
26. Nie czytam opisów ani opinii przed przeczytaniem, żeby uniknąć spoilerowania
27. Tym na co zwracam uwagę przy wyborze książki to tytuł
28. I otwieram książkę na chybił trafił i czytam fragment, żeby wiedzieć czy mi się spodoba
29. Nie znoszę zaginania rogów kartek ani łamania grzbietów
30. Lubię wracać do już przeczytanych książek
31. Zawsze wypożyczam z biblioteki więcej niż jedną książkę i pilnuję terminu oddania, nie przetrzymuję ich
32. Zaznaczam na "chcę przeczytać" tylko takie książki, które na pewno przeczytam
33. Polegam głównie na swoim guście i moim dwóm zaufanym osobom
34. Mam obrany system czytania, którego nikt nie jest w stanie zrozumieć
35. Nie lubię e-booków ani audiobooków, uwielbiam trzymać książkę w rękach i czuć jej ciężar
36. Czytam jedną książkę na raz żeby w pełni delektować się daną historią, nie lubię sobie mieszać
37. Nie czytam na wyścigi ani żeby nabijać liczniki, nie zależy mi na szybkim czytaniu
38. Gdy skończę jedną książkę sięgam zaraz po następną
39. Nie przeszkadzają mi wydania kieszonkowe
40. Nie zwracam uwagi czy jakaś książka jest popularna czy nie czy jest bestsellerem czy nie, czytam to na co mam po prostu ochotę, nie zwracam uwagi na modę.
41. Po prostu lubię czytać
Noo to tyle, trochę tych punktów się uzbierało, ale cóż...
sobota, 13 września 2014
Silna Wola Mola Książkowego...
Hej :)
W dzisiejszym poście opowiem Wam o swojej silnej woli jaką ostatnio mam w związku z książkami.
Jak na rasowego mola książkowego przystało czytam, czytam i czytam a stosik i tak się powiększa. I po mimo, że mam w domu nagromadzonych kilkanaście a nawet kilkadziesiąt tytułów, które czekają cierpliwie w kolejce do przeczytania i tak chodziłam do biblioteki żeby coś wypożyczyć i każda moja wizyta w celu oddania książek kończyła się wypożyczeniem kolejnych kilku pozycji mimo iż po wyjściu z domu przez całą drogę wmawiałam sobie, że tym razem nic nie wypożyczam.. i na gadaniu się kończyło, bo w praktyce było z tym zupełnie inaczej. A potem wracałam do domu i rozpaczałam, że "tyle książek mam do przeczytania, kiedy ja to zdążę ogarnąć?" tak samo z promocjami. Nie czytam swoich tylko biblioteczne to przy okazji sobie jeszcze coś dokupię lub zdobędę poprzez fintę. Ech te promocje, ech te książki...
Pewnego dnia poszłam do biblioteki ze stosikiem książek pod pachą, żeby je oddać. Położyłam na blacie i wypożyczyłam tylko jeden z tomów o Harrym Potterze, żeby nadrobić zaległości. To już połowa sukcesu, po przeczytaniu jednego tomu wypożyczyłam kolejny i też ograniczyłam się tylko do jednej książki, tzn wypożyczyłam jeszcze jedną książkę dla teściowej, ale to się nie liczy, zwłaszcza, że to była jedna z tych które już jakiś czas temu przeczytałam. Czyli aż tak źle ze mną nie jest, zwłaszcza, że w między czasie czytałam swoje pozycje. Ale to jeszcze nic... teraz będzie najlepsze..
Jakiś czas później znowu udałam się do biblioteki oddać książki i tym razem przysięgłam, że nic, absolutnie nic, nie wypożyczę, nawet kolejnego tomu o Potterze, trzeba przerwę zrobić i skupić się tylko i wyłącznie na swoich książkach. I co się okazało? weszłam do biblioteki, położyłam książki na biurku przed bibliotekarką i... nie podnosząc wzroku na półki, które mnie zewsząd otaczały, wyszłam pospiesznie z budynku. Bez książki! nic nie wypożyczyłam i powstrzymałam się przed rozglądaniem się, żeby czasem mnie nie podkusiło na przeglądanie tytułów, bo skończyłoby się to inaczej niż zamierzałam. Uff, dumna z siebie udałam się do domu. Myśl o swoich książkach i skurczeniu stosiku domowego okazała się silniejsza.. i tak, czytam teraz swoje książki. To mój pierwszy raz, kiedy wyszłam z pustymi rękoma z biblioteki odkąd tam chodzę i czuję się z tym dziwnie, ale świetnie.
Teraz nie dawno, jakiś tydzień temu (czyli 6 września 2014 roku) udałam się ponownie do biblioteki na prośbę mojej teściowej. Mówię sobie kurczę, będę musiała, chcąc nie chcąc, przeglądać półki w poszukiwaniu odpowiednich tytułów. Miałam w ręku trzy książki dla niej. Przez myśl przeszła mi ochota wypożyczenia czegoś dla siebie i oczywiście zaczęłam przeglądać półki w poszukiwaniu odpowiedniej książki. Jak na złość znalazłam wiele tytułów z mojej listy "chcę przeczytać" i wzięłam jedną z nich do ręki, będąc pod wrażeniem, że mają te tytuły, pomyślałam sobie "a czemu nie, jedna nie zaszkodzi", ale jak to ja nie umiem wyjść z jedną, zwłaszcza, że znalazłam wiele z mojej listy, musiałabym wypożyczyć wszystkie z nich żebym była zadowolona, bo wybrać z pośród nich jedną... to zbyt trudne, jednak gdy tak trzymałam tę jedną w ręku naszła mnie myśl, a może jakiś dobry duch czy anioł podsunął mi ją lub wyszeptał do ucha "etam, po co Ci to? masz ciekawsze tytuły do przeczytania, a tę sobie kiedyś kupisz" i odłożyłam ja na miejsce, nie zastanawiając się długo, bo jeszcze naszłyby mnie wątpliwości, które by mi do ucha szeptał Molowy Szatan. Udałam się szybko do Pani Bibliotekarki, podziękowałam uprzejmie i wyszłam. Teściowa zadowolona (chyba) z książek, a ja zadowolona, że znowu moja Silna Wola okazała się na serio Silniejsza.
Teraz mam w planach wypożyczenie kolejnej części przygód o Potterze, ale dopiero wtedy kiedy będę musiała iść oddać tamte trzy książki. I wypożyczę tylko tę jedną.. no chyba, że teściowa będzie coś chciała. A do tego czasu czytam swoje! Tak, SWOJE! :)
Gdyby nie chęć nadrobienia zaległości z Harrego Pottera, w ogóle nic bym nie wypożyczała, a chcę mieć go jak najszybciej z głowy.
Ale wiem jedno.. czuję, że powoli oddalam się od biblioteki, uczucie czytania swoich książek jest o wiele fajniejsze niż czytanie książek z biblioteki. Zwłaszcza, że w rozpacz popadam kiedy spodoba mi się wypożyczona książka i uświadamiam sobie, że nie jest ona moja i nie będę mogła do niej tak szybko powrócić. Ech.. problemy mola książkowego, świat byłby piękniejszy jakby wszyscy mieli takie błahe kłopoty na głowach... a może nie?
Dziękuję za uwagę! :)
W dzisiejszym poście opowiem Wam o swojej silnej woli jaką ostatnio mam w związku z książkami.
Jak na rasowego mola książkowego przystało czytam, czytam i czytam a stosik i tak się powiększa. I po mimo, że mam w domu nagromadzonych kilkanaście a nawet kilkadziesiąt tytułów, które czekają cierpliwie w kolejce do przeczytania i tak chodziłam do biblioteki żeby coś wypożyczyć i każda moja wizyta w celu oddania książek kończyła się wypożyczeniem kolejnych kilku pozycji mimo iż po wyjściu z domu przez całą drogę wmawiałam sobie, że tym razem nic nie wypożyczam.. i na gadaniu się kończyło, bo w praktyce było z tym zupełnie inaczej. A potem wracałam do domu i rozpaczałam, że "tyle książek mam do przeczytania, kiedy ja to zdążę ogarnąć?" tak samo z promocjami. Nie czytam swoich tylko biblioteczne to przy okazji sobie jeszcze coś dokupię lub zdobędę poprzez fintę. Ech te promocje, ech te książki...
Pewnego dnia poszłam do biblioteki ze stosikiem książek pod pachą, żeby je oddać. Położyłam na blacie i wypożyczyłam tylko jeden z tomów o Harrym Potterze, żeby nadrobić zaległości. To już połowa sukcesu, po przeczytaniu jednego tomu wypożyczyłam kolejny i też ograniczyłam się tylko do jednej książki, tzn wypożyczyłam jeszcze jedną książkę dla teściowej, ale to się nie liczy, zwłaszcza, że to była jedna z tych które już jakiś czas temu przeczytałam. Czyli aż tak źle ze mną nie jest, zwłaszcza, że w między czasie czytałam swoje pozycje. Ale to jeszcze nic... teraz będzie najlepsze..
Jakiś czas później znowu udałam się do biblioteki oddać książki i tym razem przysięgłam, że nic, absolutnie nic, nie wypożyczę, nawet kolejnego tomu o Potterze, trzeba przerwę zrobić i skupić się tylko i wyłącznie na swoich książkach. I co się okazało? weszłam do biblioteki, położyłam książki na biurku przed bibliotekarką i... nie podnosząc wzroku na półki, które mnie zewsząd otaczały, wyszłam pospiesznie z budynku. Bez książki! nic nie wypożyczyłam i powstrzymałam się przed rozglądaniem się, żeby czasem mnie nie podkusiło na przeglądanie tytułów, bo skończyłoby się to inaczej niż zamierzałam. Uff, dumna z siebie udałam się do domu. Myśl o swoich książkach i skurczeniu stosiku domowego okazała się silniejsza.. i tak, czytam teraz swoje książki. To mój pierwszy raz, kiedy wyszłam z pustymi rękoma z biblioteki odkąd tam chodzę i czuję się z tym dziwnie, ale świetnie.
Teraz nie dawno, jakiś tydzień temu (czyli 6 września 2014 roku) udałam się ponownie do biblioteki na prośbę mojej teściowej. Mówię sobie kurczę, będę musiała, chcąc nie chcąc, przeglądać półki w poszukiwaniu odpowiednich tytułów. Miałam w ręku trzy książki dla niej. Przez myśl przeszła mi ochota wypożyczenia czegoś dla siebie i oczywiście zaczęłam przeglądać półki w poszukiwaniu odpowiedniej książki. Jak na złość znalazłam wiele tytułów z mojej listy "chcę przeczytać" i wzięłam jedną z nich do ręki, będąc pod wrażeniem, że mają te tytuły, pomyślałam sobie "a czemu nie, jedna nie zaszkodzi", ale jak to ja nie umiem wyjść z jedną, zwłaszcza, że znalazłam wiele z mojej listy, musiałabym wypożyczyć wszystkie z nich żebym była zadowolona, bo wybrać z pośród nich jedną... to zbyt trudne, jednak gdy tak trzymałam tę jedną w ręku naszła mnie myśl, a może jakiś dobry duch czy anioł podsunął mi ją lub wyszeptał do ucha "etam, po co Ci to? masz ciekawsze tytuły do przeczytania, a tę sobie kiedyś kupisz" i odłożyłam ja na miejsce, nie zastanawiając się długo, bo jeszcze naszłyby mnie wątpliwości, które by mi do ucha szeptał Molowy Szatan. Udałam się szybko do Pani Bibliotekarki, podziękowałam uprzejmie i wyszłam. Teściowa zadowolona (chyba) z książek, a ja zadowolona, że znowu moja Silna Wola okazała się na serio Silniejsza.
Teraz mam w planach wypożyczenie kolejnej części przygód o Potterze, ale dopiero wtedy kiedy będę musiała iść oddać tamte trzy książki. I wypożyczę tylko tę jedną.. no chyba, że teściowa będzie coś chciała. A do tego czasu czytam swoje! Tak, SWOJE! :)
Gdyby nie chęć nadrobienia zaległości z Harrego Pottera, w ogóle nic bym nie wypożyczała, a chcę mieć go jak najszybciej z głowy.
Ale wiem jedno.. czuję, że powoli oddalam się od biblioteki, uczucie czytania swoich książek jest o wiele fajniejsze niż czytanie książek z biblioteki. Zwłaszcza, że w rozpacz popadam kiedy spodoba mi się wypożyczona książka i uświadamiam sobie, że nie jest ona moja i nie będę mogła do niej tak szybko powrócić. Ech.. problemy mola książkowego, świat byłby piękniejszy jakby wszyscy mieli takie błahe kłopoty na głowach... a może nie?
Dziękuję za uwagę! :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)






