Wenecja Vivaldiego - krótka opinia...

Tytuł: Wenecja Vivaldiego
Autor: Laurel Corona
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok Wydania: 2011
Status: Moje

Przepiękna i smutna książka opowiadająca o losach dwóch sióstr i mistrza Vivaldiego. To książka o muzyce, miłości, marzeniach i uczuciach. Przez cały czas czytania dosłownie słyszałam muzykę i śpiew wydobywające się z kart książki, każde kolejne zdanie poruszało moje serce do głębi, wzruszałam się z każdym słowem. Byłam zachwycona tą magiczną historią. Na końcu się popłakałam.. nie spodziewałam się takiego zakończenia ;(
Spędziłam bardzo przyjemne chwile, chyba nawet jedne z najlepszych w moim życiu, oddając się w ręce fantazji, wsłuchując się w czytane słowa. Magia zawładnęła moją duszą i odpłynęłam do bajkowej Wenecji.
Polecam tę zmysłową i piękną książkę każdemu, kto docenia sztukę, bo ta książka jest dziełem sztuki.

Tej książki się nie czyta, tę książkę się słucha.

Moja ocena całości: 10/10

Czerwony Hotel - opinia...

Tytuł: Czerwony Hotel
Autor: Graham Masterton
Wydawnictwo: REBIS
Rok wydania: 2012, Poznań
Status: Wypożyczone z biblioteki

Czytałam już wiele książek Grahama Mastertona, znam tego pisarza i wiem czego mniej więcej można się po nim spodziewać i do tej pory jeszcze nie żałowałam, że sięgnęłam po jego książki. Zawsze zapewniają dobrą rozrywkę mimo iż jest pisarzem dość nierównym.
Sięgnęłam po "Czerwony hotel" z ciekawości, co też ten pisarz tym razem wymyślił...
Mamy tym razem akcję dziejącą się w tytułowym, czerwonym hotelu. Jest on nawiedzony przez duchy, różne wymiary na siebie się nakładają, jedna z bohaterek miewa proroczy sen dotyczący tego miejsca, jej brata i oczywiście niej samej.
W rozwikłaniu zagadki pomaga Sissy, kobieta medium przepowiadająca przyszłość z kart.
Cóż.. zaintrygowana opisem sięgnęłam po tę książkę oczekując dobrej rozrywki, poza tym uwielbiam mroczne tajemnice, paranormalne sprawy i wróżenie z kart. I nie zawiodłam się.. dostałam wszystko czego oczekiwałam. I zdecydowanie jest to dla mnie najlepsza książka Mastertona jaką do tej pory przeczytałam.
Wielu ludzi uważa, że książka jest za słaba na horror, narzekają, że za mało straszna i że w ogóle jest jakaś nijaka. A mnie się właśnie to wszystko najbardziej podobało i tym razem w tej książce znalazłam to czego brakowało mi w innych książkach tego pisarza. Znalazłam tą magię, tę niepewność mimo przewidywalnej akcji. Znalazłam tę otoczkę, która powinna towarzyszyć makabrze przez całą książkę. To coś co zalega gdzieś w głowie, sercu, organizmie, trzyma i nie puszcza aż do zakończenia.
Książka nie jest przesadzona w makabryczne opisy, wszystko jest dawkowane w odpowiednich proporcjach, że czytelnik nie czuje przesytu, nie ma poczucia, że horror w zasadzie jest śmieszny i żałosny aniżeli straszny.
Kolejny plus to duchy, które nie są przesadnie ubarwione, tylko przedstawione w sposób prosty, jednocześnie wzbudzający niepokój. Ja przyznam się, że miałam ciarki na ciele gdy była o nich mowa. Tak, boję się duchów i jak w książkach występują zawsze odczuwam taki lekki hmm.. dyskomfort myślowy? nie wiem czy mogę użyć takiego określenia, ale uważam, że jest ono trafne.
Ale.. jednak muszę się czegoś uczepić. Troszeczkę niektóre motywy z książki przypominały mi "Lśnienie" pana Kinga. Możliwe, że Masterton się inspirował dziełem swojego kolegi po fachu albo mu pozazdrościł popularności lub po prostu to zwykły zbieg okoliczności. W każdym razie to wrażenie towarzyszyło mi podczas czytania.
Niemniej jednak książka jest bardzo dobra, zupełnie inna od tych, które już przeczytałam, jakby innym stylem napisana. Pozytywne zaskoczenie. I takie historie bardzo lubię.
Polecam.

Moja ocena całości: 7.5/10

Duch Ognia - opinia...

Tytuł: Duch Ognia
Autor: Graham Masterton
Wydawnictwo: Albatros
Rok Wydania: 2010
Status: z biblioteki


Przeczytałam kolejną książkę z gatunku grozy, kolejna książka Mastertona. O czym opowiada? o tym, że otwierają się bramy piekieł, kobiety zostają brutalne gwałcone a następnie żywcem spalane przez ducha ognia. Inspektor pożarowy zajmuje się tą sprawą i próbuje wyjaśnić tę zagadkę..
Mrocznie, strasznie, akcja dzieje się w zawrotnym tempie. Masterton nie pozwala nawet na chwilę odpocząć. Z pozoru niewinny trzynastolatek terroryzuje miasto, jest najbardziej przerażającym bohaterem w książce choć na takiego nie wygląda. Za każdym razem gdy się pojawiał ciarki mnie przechodziły po plecach. Na prawdę się go bałam, a jednocześnie mnie fascynował i chyba był moją ulubioną postacią z powieści. Z jednej strony było mi go żal, z drugiej go nienawidziłam i się bałam, ale czułam do niego mimo wszystko sympatię. Barwna postać i chyba najlepiej wykreowana z nich wszystkich.
Powiem szczerze, że książka podobała mi się bardzo, czułam grozę, strach, dech mi w piersiach zapierało, ale.. mam drobne ale.
Otóż.. momentami miałam wrażenie, że książka jest po prostu inną wersją "Wyznawców płomienia". Dużo podobnych motywów, np. motyw z autobusem jest zdumiewająco podobny, wręcz identyczny z drobnymi detalami, nawet badanie spraw było bardzo zbliżone do opowieści, pod tytułem wyżej wymienionym. Już same opisy spalania były podobne. W ogóle momentami miałam wrażenie, że czytane fragmenty już gdzieś wcześniej czytałam.
Nie wiem czy to odgrzewany kotlet czy po prostu doprawiony, ale ten fakt trochę mnie zniechęcał do tej książki.
Kolejna sprawa to to, że jak przy wielu książkach pana Mastertona, czułam obrzydzenie. Nie dlatego, że opisy są aż tak przerażające, że mi się żołądek wywrócił na drugą stronę, ale dlatego, że momentami było po prostu niesmacznie.. obrzydzenie do jego pomysłów. Wiem, że to horror, powinien szokować, straszyć itd. i że są pisarze opisujący gorsze rzeczy, ale u Mastertona tak dziwnie to wszystko się czyta, niesmacznie po prostu, zwłaszcza, że straszne są tylko te opisy a nie ma tej grozy, tej otoczki, która towarzyszy brutalnej akcji. I to mi przeszkadza w jego książkach. Takie to trochę suche. Pomysły ma fajne, potencjał widać, czyta się z zapartym tchem, ale zawsze.. zawsze czegoś mi brakuje i tutaj było tak samo. On przesadza czasami z niektórymi momentami, że człowiek po prostu mu nie wierzy. Chyba nie ma tego daru do przekonywania do swoich historii, w każdym razie mnie nie zawsze przekonuje, a jak już prawie mu się udaje, to znajdzie się coś w książce, co mnie zniechęci, co sprowadzi na ziemie i człowiekowi wręcz głupio, że uwierzył przez chwile.
Książka mi się podobała jak już mówiłam, sam pomysł na prawdę nie głupi, fajnie rozplanowane, opisane, ale zabrakło mi właśnie tej otoczki grozy. Sam opis spalających się ciał to mimo wszystko za mało. Owszem, opisy mocne, że ciarki po plecach przechodzą, ale jest to krótkotrwałe i nie trzyma w napięciu do samego końca tak jak powinno. Człowiek przez chwilę poczuje lęk a potem to opada, uspokaja się bijące serce, by za chwile znowu rąbnąć.. może jednym się to podoba, ale dla innych może to być za mało porywające. Na prawdę wszystko byłoby idealnie, gdyby była dodana ta magia, która wciąga, że człowiek odchodzi od zmysłów. Ale tak nie mam nic więcej do zarzucenia. I szczerze mówiąc przez ten motyw z autobusem mój entuzjazm wobec tej książki nieco opadł... a miało być tak pięknie.
Mimo wszystko książkę polecam, bo jest na prawdę dobra i idealna na rozrywkę.

Moja ocena całości: 7/10

Saga o Ludziach Lodu...

Tytuł: Saga o Ludziach Lodu
Autor: Margit Sandemo
Liczba tomów: 47
Wydawnictwo: Pol-Nordica
Rok wydania: 1996
Status: moje


Zakochałam się w Sadze o Ludziach Lodu już od pierwszych stron pierwszego tomu. Pochłaniałam nawet po 2 tomy dziennie, nie mogłam się nawet na chwilę oderwać gdyż ciekawiło mnie co będzie dalej.
Niesamowicie wciągająca Saga. Margit Sandemo jest rewelacyjną pisarką, potrafi rozbudzić wyobraźnię, emocje i wszelakie uczucia. Nie powstała (przynajmniej dla mnie) lepsza saga. Znalazłam w niej wszystko czego szukam w książkach. Pięknie napisana. Sandemo nie pisze jakimś wyszukanym językiem, pisze prosto, ale w tej prostocie zawiera wszystko co chce czytelnikowi przekazać, nie potrzeba żadnych wymyślnych słów by napisać pięknie książkę, żeby wciągnąć w ten magiczny świat. W tej prostocie zawarła całą swoją mądrość i wyobraźnię. Proste a tak piękne.
Wszystkie tomy zaliczam do moich ulubionych książek, a Sandemo jest moją ulubioną pisarką :)
Sandemo umieściła w całej sadze piękne przesłanie, to, że są tam kalecy i brzydkie story też ma na celu to, że nie tylko piękni i bogaci zasługują na miłość, szacunek itd. ona ta sagą stara się otworzyć ludziom oczy, uczy tolerancji, akceptacji, szacunku itd.
Umieściła dużo swoich poglądów (szczególnie religijnych, dotyczących śmierci itd), dość kontrowersyjnych i momentami osoby religijne mogą poczuć się urażone, albo po prostu się z nią nie zgodzić.
Sandemo też wplotła w sagę swoje doświadczenia przez co książka wydaje się jakby to co jest w niej napisane było prawdziwe.


Wiele rzeczy dzięki Margit Sandemo zrozumiałam, zaczęłam inaczej patrzeć na świat i doceniać wszystko co mnie otacza. I przede wszystkim nauczyła mnie doceniać siebie i wierzyć w siebie. Dzięki niej patrzę też inaczej na śmierć i już się jej aż tak nie boję. Jej książki pocieszają mnie w chwilach smutku i poprawiają humor. Jak mam doła sięgam po jakiś tom i wystarczy jedno zdanie bym poczuła się lepiej.

Moja ocena ogólna: 10/10

Moja Biblioteczka..

Zdecydowałam się pokazać swoją kolekcję książek... to tak bardziej w formie pamiątki, ponieważ szykują się zmiany w moim życiu i biblioteczka też ulegnie zmianie.. ale o zmianach życiowych napiszę dopiero jak już nadejdą, a teraz na razie zaprezentuję swoją aktualną biblioteczkę. Jest skromna, ale jest moja :)




Dopiszę tutaj tytuły książek, których ciężko dostrzec na zdjęciach:

1. "Quo Vaids" - Henryk Sienkiewicz
2. "Jak interpretować sny" - Katarzyna Ostrowska
3. "Piknik na skraju drogi" - Arkadij Strugacki, Borys Strugacki
4. "Pachnidło" - Patrick Süskind
5. "Mały książę" - Antoine de Saint-Exupéry
6. "Mały książę odnaleziony" - Jean-Pierre Davidts
7. "Między ustami a brzegiem pucharu" - Maria Rodziewiczówna
8. "Miłość na Capri" - Jean Stoddart
9. "Dzieje Tristana i Izoldy"
10. "Dama Kameliowa" - Aleksander Dumas (syn)
11. "Flet z Mandragory" - Waldemar Łysiak
12. "Love story. Czyli o miłości" - Erich Segal
13. "Brzydkie kaczątko", "Nowe szaty cesarza", "Mała syrenka", "Ołowiany żołnierzyk", "Dzikie łabędzie", "Calineczka" - Andersena
14. "Roszpunka" - Braci Grimm
15. "Piękna i bestia" - Charles Perrault
16. "Piotruś Pan" - James Matthew Barrie
17. "Dziewczyna o szklanych stopach" - Ali Shaw
18. "Alicja w Krainie rzeczywistości" - Melanie Benjamin
19. "Katedra Marii Panny w Paryżu" - Victor Hugo
20. "Z chemią przez fotografię jednobarwną" - Jan Rajmund Paśko
21. "Wszystko jest hybrydą" - Linkin Park
22. "Koty i Kociaki" - Jinny Johnson
23. "Jak interpretować sny" - Katarzyna Ostrowska
24. "Vademecum Tarota" - Barbara Antonowicz-Wlazińska
25. "Cuda Świata" - Biblioteka Wiedzy
26. "Księga Herbaty" - Okakura Kakuzo
27. "Bushido" - Inazo Nitobe

Reszta książek znajduje się u mojego faceta w domu. Nie robiłam już zdjęć, ale za to podam listę:

Książki Stephena Kinga: "Desperacja", "Zielona Mila", "Bastion", "Dallas'63", "Łowca snów", "Marzenia i Koszmary", "Po Kopułą", "Ręka Mistrza", "Stephen King na wielkim ekranie", "Bezsenność", "Wszystko jest względne. 14 mrocznych opowieści"

Inne:
1. saga "Wiedźmin" - Sapkowski
2. "Ukryte złoto" - Janusz Piekałkiewicz
3. "Chemia śmierci" - Simon Beckett
4. "Droga do szaleństwa" - Howard Phillips Lovecraft
5. "Gringo wśród dzikich plemion" - Wojciech Cejrowski
6. "Szkoła przetrwania: kultowy poradnik survivalowy" - Edward Michael „Bear” Grylls
7. "Ty" - Zoran Drvenkar
8. trylogia "Władca Pierścieni" i "niedokończone opowieści" - Tolkiena
9. "Arabska perła" - Maha Gargash
10. "Arabska pieśń" - Leila Aboulela

plus cała masa mang, kawaii, kaczorów Donaldów, czasopism o grach, zjawiskach paranormalnych, popularnonaukowe, muzyczne, seksie itd.