Płomień na wietrze...

Tytuł: Płomień na wietrze
Autor: George Bernau
Wydawnictwo: Da Capo
Rok wydania: 1993
Status: moje, kupiona w antykwariacie

Gdyby nie Marilyn Monroe, może oceniłabym wyżej tę książkę.
Gdyby nie Marilyn Monroe pewnie by ta książka nie powstała.

Opis z tyłu książki brzmi nawet ciekawie i zachęcona tymi obiecującymi słowami sięgnęłam po nią.
Zastanawiałam się co też autor mógł wymyślić z tak znaną osobistością i jak ją wplótł w swoją historię.
Wszystko ładnie i pięknie, ale irytowało mnie, że autor posłużył się w tak bezczelny sposób postacią Marilyn Monroe w dodatku strasznie ją zeszmacił, ukazał ją jako upadłą (dosłownie i w przenośni) kobietę.
W jakim celu w ogóle posłużył się tą postacią? czy jedna z najpopularniejszych aktorek Hollywoodu nie ma prawa na chociażby odrobinę szacunku?? Bo nie żyje to uznał, że może sobie ją wykopać z grobu, przywrócić do życia, zrobić z niej bezmózgą lalkę i zarobić na tym pieniądze? co za podłość! Sam nie umie wymyślić swoich bohaterów?

Książka ukazuje rynsztokowe życie w Ameryce. Narkotyki, alkohol, szoł byznes, faceci chodzący ze stojącymi na baczność giermkami w gaciach, a kobiety się puszczają. Szara, wręcz brudna rzeczywistość,a bohaterowie jacyś tacy nie zdecydowani, zdezorientowani, jakby nie żyli i nie grzeszą inteligencją i do tego jakieś teorie spiskowe dotyczące Marilyn. Można z tej książki wyciągnąć jakieś wnioski, jakieś lekcje. Ten paskudny obraz tylko mnie utwierdził w przekonaniu, że Ameryka nie jest wcale taka oh i ah cacy i idealna jak niektórzy myślą i cieszę się, że mieszkam w Polsce.

Książka nawet wciąga, choć na początku dość ciężko mi szło "wchodzenie" w tę historię. Język strasznie toporny i taki jakiś wzbudzający irytacje, te zdania dziwnie ułożone, brak płynności.
Czytając momentami czułam się jakby obok stał jakiś żołnierz i mi tym swoim "wojennym" tonem opowiadał historię albo jak na dyktandzie w szkole. Ta książka jest kontrowersyjna, jakaś taka bez wyrazu, bez uczuć, napisana tylko po to żeby zarobić.
Zawiodłam się, spodziewałam się zupełnie czegoś innego.
Wstyd, że ta książka jest u mnie na półce, czym prędzej oddam ją do biblioteki albo spalę. Szkoda zajmowanego przez nią miejsca.

Moja ocena: 2.5/10

Czarny Zamek - opinia...

Tytuł: Czarny Zamek
Autor: Les Daniels
Wydawnictwo: Phantom Press
Rok Wydania: 1992
Status: moje, zdobyte z Finty


Ciężko mi ubrać w słowa myśli jakie mną zawładnęły po przeczytaniu tej książki.
Opis z tyłu książki ma niewiele wspólnego z fabułą.
Z jednej strony akcja dzieje się zbyt szybko, a z drugiej jej wcale nie ma. Ale o czym ona tak na prawdę jest? nie wiem... Jest o czymś a jednocześnie o niczym i nie mam pojęcia jaki jest jej sens i przekaz. Książka jest cienka i ma całą masę różnych wątków, które można by śmiało przeciągnąć i zrobić z tego trylogię, a nawet jakąś dłuższą sagę.
Dialogi infantylne, postacie naiwne choć w miarę dobrze wykreowane. Ma jednak fajny klimat, jest mrocznie i czuć jakąś tam aurę tajemniczości czy mistycyzmu, ale czegoś brakuje... brakuje tego dreszczyku, tych emocji których odczuwa się w trakcie czytania dobrych horrorów i pozostają w pamięci jeszcze na długo po przeczytaniu książki.
Ta książka robi mierne wrażenie, nie pozostaje w pamięci, bo nie ma się czego uczepić.
Nie ma przesadnie brutalnych scen, ale to jest akurat plusem.
Jednak horrorem bym tego nie nazwała, a raczej horrorkiem dla dzieci. A te brutalne sceny są napisane w taki sposób, że człowiek może być usatysfakcjonowany nimi, nie ma zbędnych opisów, tylko prosto z mostu powiedziane co się stało z daną ofiarą a nie rozkładanie ze szczegółami na czynniki pierwsze jak w książkach u pana Mastertona.
Plusem jest to, że jest napisana bardzo płynnym, prostym, zrozumiałym i jednocześnie pięknym językiem, przez co czyta się fajnie, lekko i szybko.
Sam pomysł na książkę trafiony, a historyjka w niej opowiedziana jest nawet ciekawa, wciągająca, tylko szkoda, że jest taka krótka i autor niewiele się popisał swoim talentem.

Cóż... takie sobie czytadło, ale w miarę się nadaje na jakąś tam rozrywkę.

Moja ocena: 5/10

Kochanek Lady Chatterley...

Tytuł: Kochanek Lady Chatterley
Autor: David Herbert Lawrence
Wydawnictwo: Świat Książki
Rok wydania: 2008
Status: z biblioteki

Sama w sumie nie wiem czego oczekiwałam od tej książki. Nie czuję rozczarowania czy jakiejś specjalnej radości, że przeczytałam.

Czy można napisać pięknie o miłości i romansie, pobudzając wyobraźnie nie używając zbędnych słów by opisać miłosne i seksualne uniesienia?
Owszem można i ta książka jest tego dowodem.
Pomimo tego iż książka jest bardzo uboga w opisy scen łóżkowych to i tak działa bardzo zmysłowo na wyobraźnię. I to mi się w niej najbardziej podobało.

O czym jest książka? najprościej określiłabym, że jest to książka o szukaniu szczęścia i zaspokojenia. O szukaniu bezpieczeństwa i perspektywy na przyszłość. O tym jak przeżyć życie nie będąc jego więźniem. A także o rozterkach niezaspokojonej i dobrej kobiety. Mnóstwo pytań na które nie ma odpowiedzi.
W książce pokazana jest też wyraźnie różnica klasowa.

Niestety, książka zawiera zbyt długie opisy kopalni i różnych innych politycznych czy religijnych przemyśleń, a przez ten toporny choć piękny język, bardzo przynudzają co powoduje, że ma się ochotę wyrzucić książkę przez zamknięte okno. Momentami ma się wrażenie, że autor na siłę ją napisał.
Książka była dla mnie swojego rodzaju katorgą. Zabierałam się za nią z zapałem, a w trakcie czytania ten zapał się zmniejszał stopniowo aż w końcu zakończyłam ją z ogromną ulgą, że to już się skończyło. Momentami książka mnie przygnębiała i wprowadzała w ponury nastrój.
Ciężko i długo ją czytałam, jest to książka na raz i nie chcę już nigdy więcej do niej wracać. Zbyt wielka strata czasu. Akcja się wlecze pomimo tego, że jest to cienka książka i miałam wrażenie, że tych stron ciągle przybywa zamiast ubywać. Jak na jej objętość to męczyłam się z nią zbyt długo.

Ogólnie mówiąc cieszę się, że ją przeczytałam, bo książka jest bardzo dobra jestem z siebie dumna, że przy niej wytrwałam zaspokajając swoją ciekawość, ale jednak cieszę się, że ją wreszcie skończyłam. Polecam tym, którzy nie mają co robić z czasem i tym, którzy chcą poznać piękną historię Lady Chatterley.

moja ocena: 6/10

Justyna, czyli nieszczęścia cnoty...

Tytuł: Justyna, czyli nieszczęścia cnoty
Autor: Donatien Alphonse François de Sade
Wydawnictwo: Wydawnictwo Łódzkie
Rok wydania: 1991
Status: z biblioteki

Chodząca cnota o imieniu Justyna...

Od bardzo dawna chciałam przeczytać tę książkę. Gdy ją w końcu dorwałam ciężko mi było się chociaż na chwilę od niej oderwać. Może to zabrzmi dziwnie, ale doczytałam do końca z wielką przyjemnością i z niemałym zainteresowaniem.
Jestem bardzo zadowolona i znalazłam w niej wszystko czego oczekiwałam, a nawet więcej.

Książka moim zdaniem jest bardzo dobra, opowiada o walce pomiędzy cnotą a rozpustą i porusza bardzo ważne kwestie bytu człowieka i sensu istnienia oraz wiary.
Oprócz tego, w książce jest też pokazane jak w tamtych czasach traktowano kobiety, słabszych i chorych. Kolejny raz udowadniana jest wyższość mężczyzn i ich prawa.

Filozofia przedstawiona przez autora może budzić kontrowersje a nawet obrzydzenie, to jednak trzeba przyznać, iż jego argumenty są napisane bardzo sensownie, zmuszają mimo wszystko do zastanowienia się nad sensem wszystkiego. I nie sposób się z niektórymi jego poglądami nie zgodzić. Chociaż może aż nazbyt starał się udowodnić, że cnota jest z góry skazana na porażkę.

Tytuł "Justyna czyli nieszczęścia cnoty" jest bardzo trafny, ponieważ faktycznie książka opowiada o losach tytułowej Justyny, jej walce, odwadze i cnocie. Wiedziała czego chce i pomimo tych trudności i przeszkód można by rzec, że cnota wygrała, lecz niosąc po drodze wiele nieszczęść. Miała pecha, że trafiła do świata Libertynów.
W zasadzie może nie tyle to są "nieszczęścia cnoty" co raczej "nieszczęścia Justyny".
Autor nieźle torturował naszą bohaterkę zanim doprowadził do jej szczęścia i spełnienia, ale mimo wszystko w końcu się zlitował i ją ocalił, więc chyba nie jest aż takim wielkim potworem.
Podziwiam Justynę, bo nie załamała się, dopięła swego i z każdej sytuacji potrafiła wyjść. Chociaż czasami przyznam szczerze, męczyła mnie jej naiwność, nie uważała zbytnio na siebie, za bardzo ufała ludziom i nie brała ze swoich doświadczeń lekcji przez co popadała w jeszcze większe tarapaty, których mogłaby uniknąć.

Ja tę książkę traktowałam jak swojego rodzaju horror, który ukazuje człowieka jako wynaturzonego potwora. A de Sade to tak jakby dzisiejszy Masterton.
Bo niby czym ta książka różni się od dzisiejszych horrorów? Skoro uznajemy Markiza za chorego człowieka, bo miał takie a nie inne poglądy i swoje upodobania to i również Mastertona czy Ketchuma powinniśmy za takich uważać, za to co ukazują w swoich książkach, bo normalne to to chyba też nie jest.

Książka jest napisana w sposób płynny i łatwy w odbiorze. Bogaty zasób słownictwa i pojęć. Brak nużących fragmentów, dialogi ciekawe, wartka akcja. Czyta się przyjemnie, z wypiekami na twarzy i z niemałymi emocjami. Wzbudza w czytelniku wszelakie uczucia. Książka ma niesamowity klimat i czuć wyraźnie powiew XVIII wieku.

Czy polecam? hmm...
To bardzo wstrząsająca i wzruszająca książka, zmuszająca do refleksji, pozostaje w pamięci na bardzo długo, dlatego polecam ją zdecydowanie osobom odważnym i twardo stąpającym po ziemi.

Moja ocena: 9/10

Siostrzenica markizy - opinia

Tytuł: Siostrzenica Markizy
Autor: Daria Charon
Wydawnictwo: Replika
Rok Wydania: 2010
Status: moje



Zmysłowa, namiętna i przesiąknięta seksem książka, pobudzająca wyobraźnię.
Ma wszystko to co powinien zawierać dobry erotyk.
Książka wciąga od pierwszej strony, czyta się szybko. Jest napisana prostym i pięknym językiem. To nie jest żadne wyuzdane porno. Opisy erotycznych scen nie są wulgarne tylko subtelne, zmysłowe i działające na zmysły.
Jednak jeśli myślicie, że nie znajdziecie nic oprócz seksu, to jesteście w błędzie.
Książka jest dla tych którzy potrafią dostrzec piękno erotyki i miłości, jest dla tych którzy potrafią znaleźć w tej książce więcej niż seks. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że seks jest tutaj "głównym bohaterem", ale nie on jest tu najważniejszy. Tak na prawdę jest to książka o miłości, marzeniach, nieufności, samotności i brutalności rzeczywistego świata oraz walce o przetrwanie. Dwoje bohaterów musi przejść długą drogę by się odnaleźć i zrozumieć, że są sobie przeznaczeni.... im dalej zagłębiamy się w ich historię zauważamy, że seks schodzi na dalszy plan.
Autorka stworzyła piękne dzieło sztuki, ukazując erotykę w różnych obliczach i odsłonach. Książka pozostawia po sobie przyjemne wrażenia i pewien niedosyt...
Polecam.

Moja ocena: 9/10