Audiobooki i E-booki...

E-Booki - miałam z nimi praktycznie znikomą styczność, ale jednak miałam na tyle, że pozwoliło mi wyrobić sobie na ich temat opinię. Próbowałam czytać na komputerze, ale wiadomo.. monitor zbyt razi, nie da się wytrzymać zbyt długo czytając w ten sposób, czytnika nie mam. Z resztą szkoda prądu, a takie czytanie wymaga jednak czasu ja nie siedzę nie wiadomo ile na kompie żeby moje czytanie w ten sposób miało sens. Moja bratowa dostała czytnik na gwiazdkę, więc pożyczyłam od niej i sprawdziłam jak to jest.. cóż, nie jest źle i mogłabym się skusić na zakup czytnika i być może w przyszłości sobie kupię (jeśli ktoś zechce mnie zatrudnić do pracy żebym mogła na niego zarobić). Jednak trochę irytuje mnie format. Przeszkadza mi, że ta ramka jest trochę (jak dla mnie) zbyt szeroka, a ekran trochę dla mnie za wąski. Brakowało mi też przewracania kartek, co prawda to nie jest najważniejsze, bo istotna jest treść, ale mimo wszystko przyzwyczaiłam się przez lata do przewracania tych kartek i dziwnie mi z tym było, że paluchem przesuwałam po ekranie. Czułam się jakbym miała w ręku dotykowy telefon a nie książkę, ale to akurat najmniejszy problem, bo przyzwyczaić się można do wszystkiego, ale ja tam mówię o pierwszych wrażeniach. Nie jest źle, możliwe, że sobie kupię, ale dochodzę do wniosku, że i tak nigdy nie zrezygnuję z książki papierowej.

Audiobook - testowałam, z ciekawości sprawdziłam. Tak sobie pomyślałam, że może audiobook będzie dla mnie, że może być fajnie. No to sobie ściągnęłam kilka i testowałam o każdej porze dnia. Usiadłam na fotelu w jakiś luźniejszy dzień, włączyłam sobie audiobook, zapowiadało się świetnie, kobieta bardzo ładnie i wyraźnie czytała i czułam się jakby ktoś opowiadał mi bajkę. Mówię sobie "świetnie, chyba przerzucę się na audiobooki", ale co się okazało? nie wytrzymałam dłużej niż 20 minut, potem zaczęło mi się nudzić, wręcz zasypiałam. Irytowało mnie ciągłe paplanie, nawijanie itd. wyłączyłam i poczułam ulgę. Cóż.. widocznie nieodpowiednia pora.. ale nie dałam jeszcze za wygraną. Pomyślałam, że może na noc sobie włączę przed zaśnięciem. Wytrzymałam nie dłużej niż 5 min. i wyłączyłam, po prostu. Mimo, że byłam rozluźniona, umysł miałam otwarty, zapowiadało się świetnie, ale nie, jednak wyłączyłam. No to pomyślałam sobie, że może na spacerze będzie lepiej. I taaaak.. omal nie wpadłam pod auto bo się zasłuchałam, wciągnęłam i było ciekawie.. później jak powróciłam do świata realnego skupiałam się na drodze bardziej aniżeli na słuchanym tekście i mało co z niego zapamiętałam więc musiałam po powrocie do domu odsłuchać jeszcze raz dany fragment, co mnie też zirytowało. Kolejna próba była podczas czynności domowych i również nie mogłam się skupić, bo sprzątałam, gotowałam itd. co prawda przyjemnie się słuchało podczas zajęć, jednak nie byłam zbyt skupiona na tekście i potraktowałam audiobooka tak jakbym słuchała muzyki, czyli sobie leciało w tle i nie zwracało szczególnej mojej uwagi. Wniosek taki, że ta forma "czytania" jednak mi nie pasuje.

Noo, to kolejny bezsensowny wywód pojawił się na moim blogu. Enjoy :)

Tradycyjna książka...

Jak wiadomo jest mnóstwo sposobów na czytanie książek, coraz to nowocześniejsze metody się pojawiają, które znacznie ułatwiają dostęp do książek. Jedne lepsze drugie gorsze, każdy coś znajdzie dla siebie i zapoznaje się z lekturą w dogodny dla niego sposób.
W internecie (i nie w tylko) dyskutuje się o tym co jest najlepsze.. tradycyjny papier, czytnik czy audiobook. Zdania są podzielone, każdy każdego próbuje przekonać do swojego zdania, wszystko ma swoje wady i zalety - wiadomo nie od dziś.
Co ja wolę? tradycyjną książkę.. ale dlaczego? Nie dlatego, że książki wącham, bo ich nie wącham, dla mnie to bez sensu, bo książkę się czyta a nie wącha. Nie dlatego, że wsłuchuję się w szelest przewracanych kartek, bo zwyczajnie nie zwracam na to uwagi. Nie głaszczę książek, nie pieszczę grzbietów i nie zachwycam się godzinami przed zaczęciem czytania, nie wzdycham do niej, nie robię żadnych rytuałów, nie robię ołtarzyków, nie modlę się do książki, nie oglądam jej z każdej strony itd.
Po prostu biorę książkę do ręki, jeśli jest moja, to ewentualnie poczuję dumę z posiadania jej, siadam na fotel i czytam... po prostu... więc czemu wolę tradycyjny papier od czytników i audiobooków? Może z przyzwyczajenia? a może dlatego, że czytam tylko w domu i w zasadzie nie potrzebne mi są inne nośniki żeby udogodnić sobie literackie życie?
Książka ma swój urok, ja lubię trzymać ją w rękach, czuć ten ciężar, mieć ślady na rękach po rogach itd. przewracać kartki, wtedy czuję, że na prawdę czytam. Mnie o sam papier też chodzi, nie o zapach czy szelest, ale o dotyk.. o sam dotyk papieru.
Lubię widzieć jak zakładka się przemieszcza, jak odstaje z książki.
Mało korzystam z autobusów czy pociągów, z tramwajów to już w ogóle, a jak już jeżdżę to zawsze w towarzystwie więc nie czytam książek w komunikacji miejskiej, więc czytnik nie potrzebny. Z domu wychodzę nie po to żeby czytać, ale po to żeby od czytania odpocząć, dlatego też nie potrzebne mi audiobooki żeby w trakcie spaceru słuchać, nie mam takiej potrzeby, a w domu wystarczy książka. Moje życie nie kręci się tylko i wyłącznie wokół książek, to moja pasja i hobby, mam lekkiego świra na punkcie książek, ale nie pozwalam żeby książki zawładnęły moim życiem, dlatego też nie zabieram ze sobą książki.. w podróż owszem, ale jedną i leży sobie grzecznie w torbie, ale jak już wspomniałam podróżuję w towarzystwie więc raczej nie ma mowy o czytaniu, bo nie po to jadę z kimś na wycieczkę żeby marnować czas i piękne widoki na siedzenie z nosem w książce. Biorę, owszem tak na wszelki wypadek jeśli np. wszyscy śpią a ja nie mogę zasnąć to żeby mieć czym zabić czas, a na jedną książkę miejsce w torbie się znajdzie.
Owszem.. książki może i zajmują dużo miejsca na półkach, ale ja lubię ten widok. Lubię gdy książki stoją sobie na półkach, mnie to nie przeszkadza, a pokój przynajmniej nie sprawia wrażenia pustego. No coś jednak musi w domu być... wszystko zajmuje miejsce, jak tak każdy patrzy tylko na to "bo miejsce zajmuje" to po co w ogóle mieć meble? przecież można mieszkać w pustym domu mając tylko łóżko i to wszystko. Książki przynajmniej lepiej się prezentują niż jakieś tandetne durnostojki, które w zasadzie tylko stoją i się kurzą i żadnego pożytku z nich nie ma, a też zajmują miejsce.
Jedyne moje takie zboczenie jeśli o książki chodzi, to podziwianie okładki. Nie wącham książek, nie czczę, nie głaszczę, ale popatrzeć na okładkę lubię. Tego ani audiobook ani czytnik mi nie zapewnią. Lubię czytać co weekend wieczorem w gorącej kąpieli w wannie. Lubię zimą siedzieć z kubkiem gorącej herbaty, kakao czy czekolady i z książką w ręku, lub wiosną/latem na fotelu przy szeroko otwartym oknie. Lubię czytać jesienią gdy za oknem szaro, ponuro i pada deszcz. Lubię stwarzać sobie dobry i odpowiedni klimat do danej książki. Czasami też włączam sobie muzykę, ale to już rzadziej. Wszystko po to, żeby jak najlepiej przeżyć czytaną historię. To wszystko zapewnia mi książka jako książka, a nie e-book czy audiobook, to po prostu nie to samo.
Wiadomo, że treść najważniejsza i niektórym to wszystko jedno z czego czytają, ważne że mogą czytać. Jak ktoś czyta byle żeby czytać i nie przeżywa aż tak danej historii to w zasadzie jemu jest obojętne to wszystko poza literkami. Ja jednak należę do osób, które przeżywają to co czytają. Dla mnie nie jest ważna jaka jest okładka, czy twarda czy miękka, nie jest ważne czy książka jest nowa czy stara, używana, z wymiany czy nówka prosto z księgarni, dla mnie jest ważna sama książka i oczywiście najważniejsza jest treść o czym nigdy nie zapominam i z jednej strony jakbym miała możliwość jakąś książkę przeczytać tylko w formie e-booka to oczywiście nie marudziłabym i brałabym to co jest, ale jeśli mam do wyboru to jednak zawsze wybiorę papier. Po prostu.. bo lubię trzymać książkę w rękach.

Córka Kleopatry - opinia...

Tytuł: Córka Kleopatry
Autor: Michelle Moran
Wydawnictwo: Sonia Draga
Rok wydania: 2012
Status: z biblioteki


Moje pierwsze spotkanie z pisarką i jestem pewna, że nie ostatnie.
Pokochałam ją za styl jaki ukazała w "Córce Kleopatry". A sama książka to po prostu istne arcydzieło. Już od pierwszych słów przepadłam dla świata rzeczywistego i udałam się w podróż w czasie do starożytnego Rzymu i Egiptu. Z wypiekami na twarzy czytałam o losach dzieci Kleopatry. Widziałam te wszystkie obrazy przedstawione w powieści, czułam to wszystko każdą najmniejszą cząsteczką ciała, przeżywałam przygody razem z bohaterami. Ta dbałość o szczegóły, wszystko dopracowane w odpowiednich detalach. Po prostu istny rarytas i rozkosz czytania. Postacie doskonale wykreowane, czułam wszystko to co oni czuli, przeżywałam wszystko razem z nimi. Zostałam zaproszona do cudownego świata bym mogła swoimi oczami śledzić losy każdego mieszkańca starożytności. Brałam udział w wyścigach rydwanów, walkach gladiatorów, chodziłam razem z Selene i Julią na zakupy.
Podziwiałam główną bohaterkę za odwagę, szczodrość, dobre serce, honor i dumę, prawdziwa Królowa.
Wszystko ładnie opisane, pięknym językiem, żadnych niedopowiedzeń, zero nudnych i przeciągających się fragmentów, wszystko ładnie i pięknie dopracowane, ciągłość wydarzeń zachowana, łatwo przyswajalna historia, czytałam z wielkim zainteresowaniem i uwagą. Autorka przedstawiła bardzo wiarygodny obraz starożytności oraz różnice klasowe, społeczne, wyznaniowe, kulturowe w tamtych czasach.
Barwne życie w dość burzliwym okresie historycznym. Pokazała również różnice między Egiptem a Rzymem, począwszy od jedzenia i ubioru a na kulturze i wychowaniu skończywszy.
To budujące się co stronę napięcie, emocje mną targały od śmiechu aż po łzy. Niesamowite przeżycie. I z bólem serca powróciłam do naszych czasów czytając ostatnie słowo...
Serdecznie Polecam!

Moja ocena: 10/10

Odnośnie mojej biblioteczki...

Jakiś czas temu umieściłam zdjęcia swoich książkowych zbiorów. Zdaję sobie sprawę z wyglądu moich mebli. Wiem, że nie są wyszukane, ale są moje, lubię je i podobają mi się. Są stare, ale solidne, przeżyły ze mną całe moje życie, a są zapewne starsze ode mnie. Zostawiłam je, bo szkoda mi ich wyrzucać, a nie stać mnie na razie na nowe meble.
Są jakie są, ale wg. mnie pasują na biblioteczkę, książki na niej ładnie się prezentują. Kiedyś może sobie kupię nowe półki lub odnowię te co mam i będzie ładnie, ale póki co wystarcza mi to co mam i cieszę się z tego co mam, bo są ludzie co mają znacznie mniej i ja się nauczyłam, żeby korzystać i cieszyć się z tego co się posiada i na co mnie stać.
Ważne, że książki mają u mnie dobrze, dobrze je traktuję, wygodnie sobie leżą na tych kawałkach drewnach, półki są równe i niczym się w sumie nie różnią od innych drewnianych, prostych półek. Jest czysto, kurz wycieram co drugi dzień, a to najważniejsze.
A to, że nie mam oszklonej gablotki to co z tego? wielu ludzi nie ma i co? mam z tego powodu płakać? mnie osobiście nie podobają się "książki za szkłem", wolę prostotę. Książki mam po to żeby je czytać i korzystać z nich a nie po to żeby ozdabiały dom.
Nie karajcie mnie za moje poglądy i za moje meble. Ważne, że mnie się podoba, wam nie musi. :)

pozdrawiam i miłego egzystowania życzę :)

Blond Gejsza - opinia...

Tytuł: Blond Gejsza
Autor: Jina Bacarr
Wydawnictwo: Wydawnictwo Mira
Rok wydania: 2008
Status: z biblioteki

Może się wydawać, że dałam za wysoką ocenę, ale moim zdaniem książka nie jest aż tak zła, pomimo wielu błędów dotyczących Gejsz, stąd też ocena niższa, ale nie skreślam tej pozycji i zasługuje ona mimo wszystko na więcej punktów niż 1 gwiazdka. Dlaczego? bo pod innymi względami jest bardzo fajna. Nie nadaje się na przewodnik po świecie Gejsz, ale jako przewodnik po świecie namiętności czemu nie? :)
Co prawda nie radziłabym czerpać z tej książki wiedzy na temat Japonii, sztuki, miłości i obrazu Gejsz, bo to jedna wielka pomyłka i pod tym względem są znacznie lepsze książki, ale jako rozrywka nadaje się idealnie. Jest zmysłowa, działa na wyobraźnię. I dlatego też po prostu nie zwracałam uwagi na to, że występują w opowieści gejsze, a wyobrażałam sobie własne postacie, własny świat kobiet i zmysłowości co pozwoliło mi nie zwracać uwagi na te liczne błędy i mogłam cieszyć się w pełni książką i czerpać jak największe doznania.
Cała książka to po prostu erotyk i ta erotyczna otoczka mi się podobała, lubię zmysłowe książki. Jednak szkoda, że Gejsze psuły cały obraz powieści, ponieważ zostały przedstawione jako zwykłe kurtyzany, dlatego po prostu nie zwracałam na to uwagi a słowo "gejsza" zastępowałam w myślach słowem "kurtyzana" i przez to czytało mi się o wiele lepiej i odczuwałam to wszystko tak jak powinnam, nie psując sobie zabawy, a wręcz ją ulepszając.
Spędziłam przyjemny czas czytając i wciągnęłam się w tę historię.
Czyta się szybko i nie żałuję, choć nie jest idealna.

Moja ocena: 4/10